"ลองใช้พรสวรรค์ควบคุมสายฟ้าของเหลยเจ๋อสิ"
เดิมทีเย่อวิ๋นเฟยคิดจะใช้กระบวนกระบี่เซียนสังหารธาตุทั้งห้าสู้ศัตรู แต่จู่ ๆ สายตาก็กวาดไปเห็นตัวเหลยเจ๋อที่กำลังดูดซับพลังงานสายฟ้าเข้าไป จึงเกิดความคิดขึ้นมาในใจ
ตอนนี้ ตัวเหลยเจ๋อตัวนั้นยืนอยู่บนยอดเขาเตี้ย เงยหน้าสูบกินอสนีบาตและมัจฉาสายฟ้าที่ฟาดลงมาไม่ขาดสาย
เมื่อมันกลืนกินพลังงานสายฟ้ามากขึ้นเรื่อย ๆ กลิ่นอายที่มันแผ่ออกมาก็ยิ่งเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว!
บนยอดเขาเตี้ยนี้มีค่ายกลรวบรวมสายฟ้าตั้งอยู่ มันสะสมพลังงานสายฟ้าเอาไว้มหาศาลตลอดหลายปี ในกลุ่มเมฆครึ้มเหนือเขาเตี้ยมีลำอัสนีหนาหนักนับสายฟาดลงมาอย่างต่อเนื่อง
เจตจำนงของเย่อวิ๋นเฟยขยับ เปิดใช้งานเคล็ดวิชาของวงล้อตราเผ่าเก้าวัง
โฮก...
จู่ ๆ ตัวเหลยเจ๋อนั่นก็หันกลับมา อ้าปากพ่น
เคร้ง! เคร้ง!
ลำอัสนีหนาเท่าแขนผู้ใหญ่สองสายพุ่งออกจากปากมันอย่างรุนแรง พร้อมกับพลังงานสายฟ้าทำลายล้างทุกสิ่ง พุ่งเข้าใส่ทวนคู่ของอู่หยาง
เคร้ง! เคร้ง!
ลำอัสนีสุกสกาวทั้งสองสายปะทะอย่างดุดันกับทวนศึกสีทองทั้งสองเล่ม เกิดเสียงโลหะกระทบกันดังชัดเจน
"เจ้าสัตว์ตัวนี้ร้ายกาจยิ่งนัก!
มันฟังคำสั่งของเย่อวิ๋นเฟยได้อย่างไร?"
อู่หยางอดหรี่ตาลงไม่ได้
ก่อนที่อู่หยางจะมา ตัวเหลยเจ๋อนี้ก็ยืนดูดซับพลังงานสายฟ้าอยู่บนยอดเขาเตี้ยแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าตัวเองเป็นผู้ปล่อยมันออกมา
เขายังคิดว่ามันก็เหมือนกับอสูรวิเศษอีกห้าตัวที่เหลือ ที่อยากเข้ามาแย่งชิงต้นไม้วิเศษ
"ไม่เลว"
เย่อวิ๋นเฟยค่อนข้างพอใจในพรสวรรค์ด้านสายฟ้าของเหลยเจ๋อ
ที่นี่มีพลังงานสายฟ้ามหาศาล ถือว่าได้เปรียบด้านสภาพพื้นที่สำหรับมัน มันสามารถใช้พรสวรรค์ด้านสายฟ้าได้ดียิ่งขึ้น โดยไม่ต้องกังวลว่าพลังจะไม่พอ
เคร้ง! เคร้ง!...
ชั่วขณะต่อมา ตัวเหลยเจ๋อนั่นก็อ้าปากพ่นลำอัสนีอันเกรี้ยวกราดออกมาอีกครั้ง พวกมันฉีกท้องนภา พุ่งเข้าใส่อู่หยางอย่างไม่ขาดสาย
ลำอัสนีรวมทั้งหมดสิบกว่าสาย แต่ละสายล้วนแฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้างอันน่าสะพรึง!
อู่หยางตกใจยิ่ง ราวกับเผชิญศัตรูใหญ่ พลังปราณในร่างไหลทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่ง เสริมเข้าไปในทวนคู่ แล้วโบกสะบัดอย่างสุดกำลังเพื่อปัดป้องลำอัสนีพวกนั้น