"คนนั้นก็คือเย่อวิ๋นเฟยแล้วสินะ!
ดูท่า สมุนไพรวิเศษในแปลงยาพวกนั้นคงถูกเขาเก็บเกี่ยวจนเกลี้ยงแล้ว!"
ชายหนุ่มผู้มีใบหน้างามดั่งหยก ท่วงท่าสง่าผ่าเผย สวมอาภรณ์คลุมยาวลายขาวสลับดำ ใช้สายตาคมกริบกวาดมองประเมินเย่อวิ๋นเฟย เอ่ยว่า
ชายหนุ่มผู้นี้คืออัจฉริยะรุ่นเยาว์แห่งสำนักตะวันจันทรา—หานอวี้เฉิงนั่นเอง!
"โอ?
ต้นอ่อนสีดำนั่นคือวัตถุสมบัติอะไร ช่างไม่ธรรมดายิ่ง!"
ชั่วพริบตา อู่หยาง หานอวี้เฉิง รวมถึงศิษย์ตระกูลอู่และสำนักตะวันจันทราคนอื่นๆ ล้วนสังเกตเห็นต้นไม้ดำเกิงเล่ยที่อยู่บนเนินเขาเตี้ยด้านหน้าเย่อวิ๋นเฟย!
ไม่ว่าใครก็มองออกว่ามันย่อมเป็นสมบัติไม้ล้ำค่าหาที่เปรียบไม่ได้!
โฮกๆ...
ขณะเดียวกัน อสูรมารทั้งห้าที่มีกลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวก็ผู้รุดมาถึง รายล้อมรอบเนินเขาเตี้ย ล้วนมีแววตาดุร้าย กลิ่นอายสังหารแผ่กระจาย
ที่มนุษย์ผู้ใช้กำลังมากมายบังอาจเข้ามา ทำให้พวกมันเดือดดาลยิ่ง
"พวกเจ้าจงประสานกับข้า!
ชิงต้นสมบัตินั่นมาก่อน แล้วค่อยสังหารเย่อวิ๋นเฟย!"
อู่หยางตะโกนบอกบรรดาศิษย์ตระกูลอู่
"ดี!"
ศิษย์ตระกูลอู่ห้อมล้อมอยู่เบื้องหลังอู่หยาง ขานรับเป็นเสียงเดียวกัน
"เตรียมตัวให้พร้อม ฉกชิงต้นสมบัตินั่น!"
หานอวี้เฉิงก็เอ่ยกับศิษย์สำนักตะวันจันทราด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเช่นกัน
เมื่อมายังถิ่นเทพมรณะ ก็เพื่อออกผจญภัยค้นหาสมบัติ บัดนี้สมบัติปรากฏอยู่ตรงหน้า เหล่าศิษย์สำนักใหญ่เหล่านี้จะปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร
"เดิมอยากเก็บเกี่ยวไม้ดำเกิงเล่ยและภูเขาแม่เหล็กดำอย่างสงบใจ
แต่ดูท่าคงต้องประมือสักยกแล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยยืนอยู่หน้าภูเขาแม่เหล็กดำ เดิมทีกำลังจะลงมือเก็บเกี่ยวภูเขาแม่เหล็กดำและไม้ดำเกิงเล่ย แต่กลับมีอสูรมารห้าตัว และศิษย์ตระกูลอู่กับสำนักตะวันจันทราจำนวนมากเข้ามา
"พวกเจ้าบังอาจรบกวนข้าเก็บเกี่ยวสมบัติ ไม่กลัวตายเลยหรือ"