"ไม่แน่นี่อาจจะมีบรรพชนผู้เชี่ยวชาญวิชาพิจารณาภูมิปฐพีซ่อนตัวอาศัยอยู่ที่นี่
พวกเราควรถ่อมตัวให้มากหน่อย ห้ามประมาทจนไปขุ่นเคืองเขาเด็ดขาด
เมื่อคราวที่อยู่บนเกาะเล็กเกาะนั้น พวกเราถูกลากเข้าสู่ความฝัน แทบจะไม่มีโอกาสได้ออกมาเลย
ถ้าไม่เพราะเจ้าได้บำเพ็ญสืบทอดวิถีกระบี่ของเสินเจี้ยนจื่อมา คงไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะออกจากเกาะนั้นได้ ฉะนั้นต้องระวังตัวให้มากที่สุด"
ผู้อาวุโสฮุ่นกล่าวกับเย่อวิ๋นเฟยผ่านเสียงสื่อจิต
ณ ขณะนั้นเอง
ฮืมลั่นลั่น...
เสียงระเบิดดังกึกก้องสะเทือนฟ้าสะเทือนดินดังขึ้นจากผืนน้ำทะเลแดนไกล จากนั้นผิวทะเลด้านหน้าก็เริ่มคลุ้มคลั่ง น้ำทะเลสั่นสะเทือนและหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ก่อตัวเป็นวงน้ำวนยักษ์ขึ้นทั่วผืนน้ำ คลื่นยักษ์สูงถึงหมื่นจั้งพัดพาเข้ากลืนแผ่นฟ้า
ต่อมาเย่อวิ๋นเฟยก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นโลงศพสีครามดำลำหนึ่งเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วบนผืนน้ำ กลิ้งทะยานตรงมายังเกาะที่พวกเขายืนอยู่
โลงศพดำนั้นใหญ่โตมโหฬารนัก ดูเหมือนจะหล่อหลอมจากวัสดุสำหรับหลอมของวิเศษชนิดหนึ่งที่แข็งแกร่งยิ่งนัก สีดำสนิทราวกับหลุมดำ
ไม่มีผู้ใดแบก ไม่มีผู้ใดลากจูง แต่มันลอยตัวเองบนผืนน้ำ พุ่งทะยานมายังเกาะด้วยความเร็วน่าสยดสยอง และในพริบตาก็มาถึงหน้าเกาะ
"เหอยเสวียนเจินเหรินขอเดินทางมา มีประสงค์จะฝังกระดูกไว้ ณ เกาะฝังเทพ ขอให้บรรพชนผู้พิทักษ์เกาะโปรดประทานความเมตตา!"
เสียงกึกก้องดังกังวานแผดเผาดังขึ้นจากภายในโลงศพดำ คลื่นเสียงที่ก่อตัวขึ้นแผ่ขยายกลิ้งไปทั่วผืนน้ำ และสะท้อนเป็นเสียงก้องมหึมากังวานไปทั่วฟ้าดิน
"ขอให้บรรพชนผู้พิทักษ์เกาะโปรดประทานความเมตตา ขอให้บรรพชนผู้พิทักษ์เกาะโปรดประทานความเมตตา..."
เสียงก้องมหึมาดังซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่หยุดหย่อน ดังจนแสบแก้วหู
"น่าสะพรึงยิ่งนัก!
ผู้เข้มแข็งอีกหนึ่งราย และผู้เข้มแข็งนี้น่าจะล่วงลับไปแล้ว เพราะข้าสัมผัสได้ถึงพิษมรณะที่หนาแน่น แต่ไม่รู้สึกถึงร่องรอยแห่งชีวิตเลยแม้แต่น้อย