"ข้ามีความมั่นใจ
แต่คงต้องรออีกสักระยะหนึ่ง"
เย่อวิ๋นเฟยตอบ
กล่าวจบ เย่อวิ๋นเฟยก็คุกเข่าลงนั่งขัดสมาธิ ในขณะนี้ สัตว์เทพคุนเผิงในวงล้อตราเผ่าเก้าวังกำลังหลอมรวมคริสตัลห้วงมืดมิดแห่งความโกลาหล พลังมิติของเย่อวิ๋นเฟยกำลังเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง
"ดี เจ้าหนุ่ม ข้าหวังว่าเจ้าจะพาพวกเราออกไปได้"
ท่านเจ้าเห็นท่าทีของเย่อวิ๋นเฟยเช่นนี้ ก็ไม่ถามอะไรอีก
"จวินเอ๋อร์ รู่เอ๋อร์ ไม่คิดว่าในช่วงเวลานี้พวกเจ้าจะมีพลังเพิ่มขึ้นมากมาย
ดีมาก"
ท่านเจ้าพูดกับพานวั่นจวินและรู่เอ๋อร์
"สาเหตุหลักก็เพราะพวกเราสองคนติดตามซูเฟยมาในช่วงนี้ ได้รับโอกาสและวาสนามามากมาย"
พานวั่นจวินตอบ
นางย่อมเข้าใจดี หากไม่ได้ติดตามเย่อวิ๋นเฟยมาด้วย อาศัยเพียงพลังของพวกนางสองคนที่เข้ามาในเทียนไวเทียนแห่งนี้ คงตายไปนานแล้ว
ที่นางทั้งสองรอดชีวิตมาได้จนถึงตอนนี้ ยังได้รับวาสนามากมาย พลังเพิ่มขึ้นล้นหลาม ทั้งหมดนี้ล้วนเพราะเย่อวิ๋นเฟย
"อืม ก่อนหน้านี้ข้าหาว่าเขาผิดไปแล้ว"
ท่านเจ้าพยักหน้า
"ท่านชาย ดูสิ พวกเราได้ยาเก่าแก่มามากมาย มีอายุเป็นพันปีด้วย!"
รู่เอ๋อร์รีบหยิบยาเก่าแก่ออกมาชุดหนึ่งที่เก็บมาจากในเทียนไวเทียน ลอยอยู่ตรงหน้าให้ท่านเจ้าดู
"ยาเก่าแก่อันล้ำค่าเยอะขนาดนี้!
และบางชนิดก็เป็นพันธุ์ที่หาที่ไหนในโลกภายนอกไม่ได้!"
ท่านเจ้าผู้นี้มีพลังแข็งแกร่ง มีความรู้กว้างขวาง มองปราดเดียวก็จำยาเก่าแก่อันล้ำค่าได้หลายชนิด จึงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
"ท่านชาย นี่เป็นเพียงส่วนหนึ่ง พวกเรายังมีอีกมาก"