"เจ้าหนุ่ม ไยเจ้าคือผู้ใด เราไร้ศัตรูไร้เวร เจ้ากลับจับข้าขังไว้!
ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!
มิเช่นนั้น เจ้าจงเตรียมรับความพิโรธของเผ่าเหมียวในแดนจูเชวี่ยเถิด!"
ชายหนุ่มชุดเหลืองเริ่มโกรธเคือง ตะคอกเย่อวิ๋นเฟยด้วยน้ำเสียงอันเกรี้ยวกราด
"ตั้งแต่บัดนี้ ข้าถามหนึ่ง เจ้าตอบหนึ่ง ห้ามพูดจาไร้สาระ!
มิเช่นนั้น อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!"
เย่อวิ๋นเฟยสีหน้าคร่ำเคร่ง เอ่ยอย่างเย็นชา
"เจ้ารู้จักเหมียวจื่อฉงหรือไม่?"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยถาม
"อะไรนะ?
เจ้าถามถึงเหมียวจื่อฉงทำไม!
เจ้าคือใครกันแน่ เหตุใดเจ้าถึงรู้จักหญิงแพศยาอย่างเหมียวจื่อฉงได้!"
ชายหนุ่มชุดเหลืองได้ยินคำถามของเย่อวิ๋นเฟย ก็ต้องตกใจยิ่งนัก
เย่อวิ๋นเฟยได้ยินคำว่า "หญิงแพศยา" ก็มิได้เอ่ยวาจาใด หยิบยาเม็ดสีดำเม็ดหนึ่งออกมาตรงหน้า ใส่เข้าปากชายหนุ่มชุดเหลืองผู้นั้น
อ๊ากก...
วินาทีถัดมา ชายหนุ่มชุดเหลืองเริ่มส่งเสียงร้องโหยหวน ตะเกียกตะกายไปมาบนพื้นดิน เสียงร้องช่างน่าสยดสยองยิ่งนัก
"เจ้า...เจ้าหนุ่ม เจ้ากล้าดียังไงให้ท่านสกุลเหมียวกินยาเม็ดอันแสนโหดร้ายเช่นนี้ เจ้าหนีไม่พ้นความตาย!"
ผู้อาวุโสที่พูดเมื่อครู่เห็นเช่นนั้น ทั้งตกใจทั้งโกรธ ตะคอกเย่อวิ๋นเฟยเป็นเชิงถาม
ผู้อาวุโสผู้นี้มีพลังขั้นต้นแห่งอาณาเขตเทียนเจีย เขาเป็นองครักษ์ประจำตัวของชายหนุ่มชุดเหลือง
เพียะ!
เย่อวิ๋นเฟยตบหน้าผู้อาวุโสผู้นั้นหนึ่งฉาด ตรง ๆ ส่งเขากระเด็นไปไกล กระแทกลงพื้นดินอันไกลโพ้น สลบไสลไป
เหล่าสิ่งมีชีวิตแห่งแดนจูเชวี่ยอื่น ๆ ที่เห็นเหตุการณ์นี้ ต่างเงียบงันราวจั๊กจั่นในฤดูหนาว ไม่กล้าเอ่ยวาจาใดอีก