"น่าขันจริง ชนเผ่าเหมียวแห่งแดนจูเชวี่ย ภายในเน่าเฟะไปหมดแล้ว!"
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะเย็น
แม้การที่สมาชิกแกนกลางของตระกูลใหญ่จะแก่งแย่งอำนาจกันจนเกิดการต่อสู้ที่โหดร้ายน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ เย่อวิ๋นเฟยเคยพบเห็นมามากจนชินชาแล้ว แต่เมื่อตกอยู่กับคนในครอบครัวของตัวเองก็เป็นอีกความรู้สึกหนึ่ง
"แล้วราชานกฟีนิกซ์แดงล่ะ ลูกหลานของเขาเกิดเรื่องเช่นนี้ เขาไม่แยแสเลยหรือ?"
เย่อวิ๋นเฟยถาม
"เจ้ากล้าถามถึงเรื่องของราชานกฟีนิกซ์แดงด้วยหรือ!"
ชายหนุ่มชุดเหลืองตกใจ
"เอาเถอะ ข้าบอกก็ได้"
เมื่อเห็นสายตาจ้องเขม็งของเย่อวิ๋นเฟยกับเม็ดยาพิษสีดำในมือ เขาก็สั่นสะท้านแล้วรีบพูดขึ้น
"ราชานกฟีนิกซ์แดงปิดประตูฝึกตนตลอดปี ปกติไม่ค่อยปรากฏตัว แม้แต่คนในเผ่าทั่วไป หรือแม้แต่เจ้าอาวุโสใหญ่กับเจ้าอาวุโสรอง ก็ยากจะได้พบราชานกฟีนิกซ์แดง
ทั้งชีวิตของข้าได้พบราชานกฟีนิกซ์แดงเพียงครั้งเดียว และเป็นเพียงร่างแยกของเขาด้วยซ้ำ"
ชายหนุ่มชุดเหลืองตอบ
"นี่ผิดปกติ รึไม่ ราชานกฟีนิกซ์แดงแม้จะปิดประตูฝึกตน แต่ก็ไม่ควรถึงกับไม่พบหน้าครอบครัวเลย
เว้นเสียแต่ว่าเขากำลังเผชิญปัญหาในการทะลวงขั้นหนึ่งจนต้องปิดด่านมรณะเป็นเวลาหลายร้อยปี แต่สถานการณ์แบบนี้พบได้ยากยิ่ง
ราชานกฟีนิกซ์แดงคงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่หรือไม่?"
เย่อวิ๋นเฟยได้ยินดังนั้นก็คิดในใจ
"พี่ซือถู ต่อไป เจ้าจงแปลงกายเป็นไอ้หนูนี่ แล้วพวกเราจะแฝงตัวเข้าเขตจูเชวี่ย"
เย่อวิ๋นเฟยส่งเสียงสื่อจิตไปยังซือถูคงเอ๋อร์