ครู่หนึ่งต่อมา
ผู้แข็งแกร่งขั้นวิญญาณปฐมทั้งเก้าคนก็ตามทันยานเหาะของคนตระกูลหลิวในที่สุด
เพียงแต่ ยานเหาะลำนั้นถูกทำลายแตกกระจาย กลายเป็นเศษซากเกลื่อนฟ้า
คนของตระกูลหลิวบาดเจ็บล้มตายกว่าครึ่ง ศพเกลื่อนกลาดเต็มพื้น
คนตระกูลหลิวเหล่านี้ ไม่ใช่ฝีมือการสังหารของเย่อวิ๋นเฟย แต่เป็นฝีมือผู้นำลัทธิโฮ่วถู่ลงมือสังหาร
หลังจากตามทันคนตระกูลหลิว เย่อวิ๋นเฟยให้ผู้นำลัทธิตัดสินใจว่าจะจัดการอย่างไร
ผลคือผู้นำลัทธิลงมือโดยตรง สังหารคนตระกูลหลิวไปกว่าครึ่ง
“ไอ้เด็กเวรเย่อวิ๋นเฟย เจ้าช่างใจดำนัก!
สังหารคนตระกูลหลิวของข้าไปมากมายเพียงนี้!”
ชายชราชุดดำมองดูศพเต็มพื้น ดวงตาแทบปริแตก พลางคำรามอย่างโกรธแค้น
“วันนี้หากข้ามาไม่ทัน คนตระกูลหลิวของพวกเจ้าจะปล่อยคนลัทธิโฮ่วถู่ไปหรือไม่?
เกรงว่า คนตระกูลหลิวทุกคนคงมือเปื้อนเลือดไปแล้วกระมัง!
คนตระกูลหลิวของพวกเจ้ามาเพื่อทำลายลัทธิโฮ่วถู่ของพวกเราโดยเฉพาะ แล้วข้าจะเกรงใจไปไย?”
เย่อวิ๋นเฟยจ้องมองชายชราชุดดำด้วยแววตาเย็นชา พลางกล่าวเรียบๆ
เย่อวิ๋นเฟยผ่านการสังหารมามากมายเกินจะนับ
เริ่มรู้สึกชาชินบ้างแล้ว
เย่อวิ๋นเฟยรู้ซึ้งว่า โลกของผู้ฝึกยุทธ์นั้นไร้ซึ่งเหตุผลให้กล่าวอ้าง!
หลายครั้งหลายครา ความเมตตาต่อศัตรูคือความโหดร้ายต่อตนเอง!
“ไอ้เด็กเวร!
ตระกูลหลิวของพวกเราจะต้องล้างแค้นให้ได้!”
ผู้แข็งแกร่งขั้นวิญญาณปฐมทั้งสี่ของตระกูลหลิวต่างกัดฟันกรอด
ฟิ้ว ฟิ้ว…
ระหว่างที่พูด ผู้แข็งแกร่งทั้งสี่ของตระกูลหลิว รวมถึงชายชราห้าคนที่เผ่าปีศาจโบราณส่งมา ก็เร่งความเร็วเข้าล้อมสังหารเย่อวิ๋นเฟยในทันใด