"แก่นแท้สายเลือดของเผ่าพันธุ์เทียนเจียวของเรา?"
องค์รัชทายาทรองได้ยินคำพูดของเย่อวิ๋นเฟย ก็อดไม่ได้ที่จะชะงักไปครู่หนึ่ง
"ได้อยู่แล้ว"
แต่องค์รัชทายาทรองไม่ได้ถามถึงเหตุผล กลับพยักหน้ารับอย่างตรงไปตรงมา
เขาที่สามารถกลับคืนสู่เผ่าพันธุ์เทียนเจียว และช่วงชิงอำนาจที่ควรจะเป็นของบิดากลับคืนมาได้ ก็ล้วนต้องพึ่งพาเย่อวิ๋นเฟย ดังนั้นไม่ว่าเย่อวิ๋นเฟยต้องการสิ่งใด เขาก็จะไม่ปฏิเสธ
องค์รัชทายาทรองขยับความคิด กลั่นเอาแก่นแท้สายเลือดส่วนหนึ่งออกมาจากกาย ส่งไปยังเบื้องหน้าเย่อวิ๋นเฟย
"ขอบใจมาก"
เย่อวิ๋นเฟยหยิบขวดหยกออกมาขวดหนึ่ง บรรจุแก่นแท้สายเลือดที่องค์รัชทายาทรองมอบให้นั้นไว้
"เอาล่ะ องค์รัชทายาทรอง บัดนี้อาณาจักรเทียนเจียวก็มั่นคงลงแล้ว ไม่มีเรื่องของข้าอีกแล้ว
ถึงเวลาที่ข้าต้องจากลา"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวกับองค์รัชทายาทรอง
"คุณชายเย่ ท่านจะไปเสียแล้วหรือ?"
องค์รัชทายาทรองเอ่ยถาม
เขากังวลว่าหลังจากเย่อวิ๋นเฟยจากไปแล้ว ตนเองจะไม่อาจควบคุมสถานการณ์ไว้ได้
"องค์รัชทายาทรอง แผ่นหยกส่งสารนี้เป็นแผ่นที่ข้าทำขึ้นเป็นการเฉพาะ หากมีเรื่องใด ท่านส่งสารมาหาข้าได้โดยตรง ตราบใดที่ข้ายังอยู่ในอาณาเขตสามพันโลกใหญ่เล็ก ก็สามารถมายังอาณาจักรเทียนเจียวได้ในชั่วพริบตา"
เย่อวิ๋นเฟยหยิบแผ่นหยกออกมาหนึ่งแผ่นส่งให้องค์รัชทายาทรอง เอ่ยปากกล่าว
"ดี ขอบคุณคุณชายเย่มาก"
องค์รัชทายาทรองรับแผ่นหยกมา กล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ
เขารู้ดีว่าเมื่อเย่อวิ๋นเฟยต้องการจะไป ไม่อาจห้ามปรามได้
อีกทั้งเขาก็เข้าใจดีว่าเย่อวิ๋นเฟยต้องจากไปในสักวัน และเขาก็ต้องแบกรับสถานการณ์สำคัญด้วยตนเองในสักวัน