"น่าเสียดายเพียงแต่ตอนนี้ข้าเป็นเพียงเครื่องหมายจิตวิญญาณอันอ่อนแรง ข้ากำลังจะสลายไปแล้ว
น้องรอง ต่อจากนี้ไปเผ่าจ้าวเทียนต้องพึ่งพาเจ้าแล้ว"
องค์รัชทายาทใหญ่เอ่ยเสียงเบา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคิดถึงและความจนใจ
"จ้าวไท่จื่อ เจดีย์เซวียนหวงนี้คืนให้เจ้าเถิด"
เย่อวิ๋นเฟยดีดนิ้วส่งเจดีย์เซวียนหวงไปตรงหน้าองค์รัชทายาทใหญ่
"คุณชายเย่ เจดีย์เซวียนหวงนี้ข้ามอบให้ท่าน..."
องค์รัชทายาทใหญ่คิดจะปฏิเสธ
"เจดีย์เซวียนหวงนี้ สำหรับข้าในตอนนี้ ไม่มีประโยชน์อันใดอีกแล้ว
คืนให้เจ้าเถิด"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ย
"ก็จริง ด้วยพลังของท่านคุณชายเย่ในตอนนี้ เจดีย์เซวียนหวงนี้สำหรับท่านแล้ว ย่อมไร้ประโยชน์โดยแท้"
องค์รัชทายาทใหญ่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงได้แต่พยักหน้ารับคำ
"น้องรอง เจดีย์เซวียนหวงนี้ต่อไปมอบไว้ให้เจ้าดูแลรักษาเถิด"
องค์รัชทายาทใหญ่ยื่นเจดีย์เซวียนหวงให้องค์รัชทายาทรอง พลางเอ่ย
"พี่ใหญ่..."
องค์รัชทายาทรองอยากเอ่ยสิ่งใด แต่กลับร่ำไห้จนพูดไม่ออก เขารู้ดีว่าองค์รัชทายาทใหญ่ที่อยู่เบื้องหน้าคือเพียงเครื่องหมายจิตวิญญาณอันอ่อนแรงยิ่ง ท่าทางพลังงานจะหมดสิ้นและกำลังจะสลายไปในไม่ช้า
บิดามารดาของเขาถูกเจียวเทียนฉวินสังหารในเหตุการณ์กบฏเมื่อครั้งนั้น บัดนี้องค์รัชทายาทใหญ่ก็กำลังจะจากไปเช่นกัน ทำให้เขาไม่อาจทำใจรับได้
"น้องรอง จงสัญญากับข้า เจ้าต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี
เจ้าคือความหวังเพียงหนึ่งเดียวของครอบครัวเราในเวลานี้
อย่าทำให้บิดามารดาผิดหวัง และอย่าทำให้ข้าผิดหวัง จงมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี"
องค์รัชทายาทใหญ่เอ่ย
"พี่ใหญ่..."
องค์รัชทายาทรองฟังคำขององค์รัชทายาทใหญ่ ก็ยิ่งโศกเศร้า
"ท่านลุงทั้งสาม ขอขอบคุณท่านทั้งหลายที่ดูแลน้องรองมาตลอดหลายปีนี้
ขอให้พวกท่านช่วยสนับสนุนน้องรองต่อไปในภายภาคหน้า"