"เพื่อความปลอดภัยของพวกเรา แม้จะต้องเสียหน้าไปนิดหน่อยก็ไม่เป็นไรไม่ใช่หรือ
ผู้อาวุโสนั้นทรงพระคุณถึงกับมอบของวิเศษล้ำค่าอย่างเมิ่งเซียงให้เจ้า ถ้าพวกเรากลับไปสานสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นขึ้น อาจจะได้รับของวิเศษอีกมากมายก็ได้"
มังกรหวายเขาทองเมินหน้าแล้วเอ่ยด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยความหวัง
"ช่างมันเถอะ เราไปสำรวจที่อื่นกันดีกว่า
เจ้าไม่เคยบอกไว้หรือว่าที่นี่คือทะเลหวงกู่ ดินแดนต้องห้ามที่โด่งดังไปทั่ว ต่อให้ได้เข้ามาแล้ว ก็ไม่ควรหมายมั่นปั้นมือซ่อนตัวอยู่ที่เดียว ควรฉวยโอกาสนี้ออกสำรวจแสวงหาสมบัติให้เต็มที่"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวด้วยรอยยิ้ม
เวลาต่อจากนั้น เย่อวิ๋นเฟยมุ่งหน้าต่อไปยังด้านหน้า
ไม่ว่าจะไปถึงตำแหน่งใด รอบข้างก็มีคลื่นยักษ์ที่แฝงพลังอันน่าสะพรึงกลัวมากมายม้วนตัวพุ่งกระแทกเข้ามาไม่หยุด
เย่อวิ๋นเฟยสับหมัดต่อเนื่อง บดขยี้คลื่นยักษ์ที่พุ่งเข้ามาเหล่านั้นจนแหลกลาญ ทุกช่วงเวลาหนึ่งก็ต้องกลืนเม็ดเทพที่ใช้ฟื้นฟูกำลังกายลงไป
ด้วยภูมิที่สูงขึ้น เย่อวิ๋นเฟยในตอนนี้มีพลังทุกด้านที่เพิ่มพูนขึ้นบ้างแล้ว การรับมือคลื่นยักษ์เหล่านั้นจึงง่ายดายกว่าเมื่อก่อน
"ระวังตัวหน่อย ด้านหน้าดูเหมือนจะมีสายอาถรรพ์อันน่าสะพรึงกลัวอยู่"
ผู้อาวุโสฮุ่นเอ่ยกับเย่อวิ๋นเฟยขึ้นทันที
คำพูดของผู้อาวุโสฮุ่นยังไม่ทันจบ เท้าของเย่อวิ๋นเฟยก็หยุดชะงักลงเสียก่อนแล้ว
เพราะเย่อวิ๋นเฟยก็สัมผัสได้เช่นกันว่าบนผิวน้ำของทะเลบริเวณหน้านั้นลอยเต็มไปด้วยหมอกดำอันลี้ลับเป็นเส้นเป็นสาย แรงกดดันอันมหาศาลที่บรรยายออกมาเป็นคำได้ยากกำลังแผ่ขยายอย่างเงียบเชียบบนผืนน้ำ
ทะเลบริเวณนี้กลับไม่มีคลื่นยักษ์เหมือนท้องทะเลแห่งอื่น มองไปรอบด้านราบรื่นสงบนิ่ง ไร้ลมทะเลแม้แต่นิด ผิวน้ำไร้แม้แต่รอยย่น เมื่อมองดูเหมือนกระจกเงามหึมาเนียนเรียบเพียงหนึ่งเดียว หากแต่บนกระจกเงาเนียนนั้นกลับปกคลุมไปด้วยหมอกสีดำเป็นเส้นเป็นสาย
"เราอ้อมไปทางอื่นดีกว่า"
เย่อวิ๋นเฟยมองไปยังทะเลอันลี้ลับนั้น รู้สึกแม้แต่การหายใจยังแทบกลืนไม่ได้ จึงรีบถอยหลังอย่างรวดเร็วที่สุด
ขณะนั้นเอง
เสียงซ่าส์ๆ...
ณ ตำแหน่งหนึ่งของทะเลอันลี้ลับนั้น ภูเขาสีดำลูกหนึ่งกำลังค่อย ๆ โผล่ขึ้นมาจากผืนน้ำ