"ครั้งก่อนที่เราเจอวิญญาณปฐพีนิรันดร์ตนนั้น แม้จะสะสมฝ่าเป่าไว้มากมาย แต่ดูเหมือนยังใช้มันไม่เป็น
ไม่คิดว่าครั้งนี้จะเจอวิญญาณปฐพีนิรันดร์ที่ใช้ฝ่าเป่าเป็นซะแล้ว!"
มังกรหวายเขี้ยวทองมองวิญญาณปฐพีนิรันดร์กำลังบังคับฝ่าเป่าสองชิ้นโจมตีหนุ่มคลุมฉลองขาว ก็อุทานตกใจตามไปด้วย
ขณะนี้ใบหน้าของหนุ่มคลุมฉลองขาวบิดเบี้ยว หยาดเหงื่อใหญ่ๆ ไหลลงมาไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าทุกข์ทรมานเพียงใด
โม่หินสีดำหมุนเวียนอยู่เบื้องบนอย่างเชื่องช้า ยิ่งหมุนครบหนึ่งรอบ หนุ่มคลุมฉลองขาวยิ่งทรมานขึ้นเป็นทวีคูณ
"โม่หินนั้นเลือกโจมตีร่างวิญญาณโดยเฉพาะ แถมยังโจมตีข้ามระยะ ช่างแปลกประหลาดนัก"
ผู้อาวุโสฮุ่นจ้องมองลูกหินโม่สีดำ พูดกับเย่อวิ๋นเฟย
"เม็ดมณีสีดำนั้นแผ่พลังมืดที่แกร่งกล้าออกมา เป็นฝ่าเป่าชั้นสูงยิ่ง
หากข้าได้มันมาและบ่มรีดมันได้ กำลังรบของข้าย่อมเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวทันที"
หวงซางจ้องจับเม็ดมณีสีดำนั้นไม่วางตา
"ดีแล้ว เราลงมือเถิด โจมตีเมื่อมันไม่ทันตั้งตัว ชิงฝ่าเป่าสองชิ้นนั้นมาเสียเลย
เมื่อขาดของวิเศษสองชิ้นนั้นไป พลังของวิญญาณปฐพีนิรันดร์ตนนี้ย่อมอ่อนกำลังลงบ้าง"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
ทันใดนั้น เย่อวิ๋นเฟยไม่ลังเล ร่างแลบหาย ความเร็วเร็วยิ่งกว่าสายฟ้า ชั่ววูบเดียวก็ปรากฏกายอยู่เบื้องหลังวิญญาณปฐพีนิรันดร์
เย่อวิ๋นเฟยควักป้ายคำสั่งที่ซูชิงลั่วมอบให้ออกมาก่อน เปิดใช้งานทันที ปลดปล่อยแสงเทพโชนม้วนตัวพวยพุ่ง
ตามที่ซูชิงลั่วเล่าไว้ ป้ายคำสั่งนี้สืบทอดมาแต่ยุคโบราณแห่งวังปฐพีนิรันดร์ ผ่านกาลเวลายาวนานมาช้านาน และทุกยุคสมัยล้วนอยู่ในการดูแลของประมุขวังแต่ละรุ่น
ปลุกฤทธิ์ป้ายคำสั่งแล้ว เย่อวิ๋นเฟยใช้วิชาพลังจิตใจหลายแขนงพุ่งเข้าโจมตีวิญญาณปฐพีนิรันดร์ทันที
เพราะก่อนหน้านี้เย่อวิ๋นเฟยเคยทดลองมาแล้วว่า ใช้พลังจิตรับมือวิญญาณปฐพีนิรันดร์ได้ผลดีกว่า
พร้อมกันนั้นเย่อวิ๋นเฟยยังปล่อยวิชาพลังวิญญาณและมหาวิถีนานัปการ บดขยี้ลงบนร่างของผีวัฏสงสารไม่หยุด
ฮึ่ม...
เงาร่างจอมราชันลอยผุดขึ้นเบื้องหลังเย่อวิ๋นเฟย ก่อตัวเป็นมหาเขตอำนาจแห่งราชัน
ฝ่าเป่าเทพสวรรค์กว่าสิบชิ้นระเบิดพลังพร้อมกัน รวมประชิดเข้าโจมตีฝ่าเป่าทั้งสองชิ้นของวิญญาณปฐพีนิรันดร์