เทพยุทธ์เก้าสุริยา

ตอนที่ 1957 บทร้อยเก้าร้อยห้าสิบเจ็ด ผู้คนผู้นั้นในอดีต

9 นาที· 2.2K คำ

"โอ้?

พวกเจ้ามาออกหากันได้อย่างไร เกรงว่าการเก็บเกี่ยวระลอกใหญ่ครั้งใหม่จะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการแล้วหรือ?

เป็นพวกเจ้าเปิดผนึกแล้วปล่อยข้าออกมาหรือ?"

เงาดำที่เพิ่งพุ่งออกมาจากประตูดำทะมึนนั้น หลังความตื่นเต้นผ่านพ้น ก็กวาดสายตามองเหล่าสิ่งมีชีวิตดำที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย จึงเอ่ยปากถามขึ้น

โดยทั่วไปแล้ว สิ่งมีชีวิตในฝ่ายความมืดมักจะหลบซ่อนตัวไม่เปิดเผย และในสถานที่ต้องห้ามบางแห่งของโลกน้อยใหญ่เท่านั้นจึงจะมีโอกาสพบเห็นเงาของพวกมันได้

และเมื่อใดที่สิ่งมีชีวิตดำเหล่านี้กล้าออกมาแสวงบุญบนโลกกว้าง ก็หมายความว่าภัยพิบัติจะมาเยือนเหล่าเผ่าพันธุ์ทั้งปวงในโลกนี้แล้ว

"ท่านผู้อาวุโส การเก็บเกี่ยวระลอกใหญ่ครั้งใหม่ยังไม่เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ แต่ได้กำหนดเวลาไว้แล้ว อีกไม่นานก็จะเปิดฉากขึ้นจริง ๆ

ครั้งนี้พวกเรามาที่นี่ เพื่อตามล่ามนุษย์สองคน

เมื่อไม่นานมานี้ สถานที่ต้องห้ามแห่งหนึ่งของพวกเราถูกทำลาย มนุษย์ทั้งสองคนนี้ดูเหมือนจะมีความเกี่ยวข้องกัน พวกเราจึงได้รับคำสั่งให้จับตัวพวกเขากลับไป"

สิ่งมีชีวิตดำตนหนึ่งตอบด้วยความนอบน้อม

สิ่งมีชีวิตดำตนอื่น ๆ ต่างก็หมอบกราบกับพื้น ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย

ในฝ่ายความมืด ลำดับชั้นเข้มงวดยิ่งนัก สิ่งมีชีวิตต่างระดับย่อมมีฐานะสูงต่ำต่างกัน ผู้อ่อนแอต้องเชื่อฟังผู้แข็งแกร่งโดยสิ้นเชิง หากพลาดพลั้งเพียงเล็กน้อยก็อาจถูกลบล้างได้ ไม่มีเหตุผลใด ๆ ให้กล่าวถึง

"เป็นเช่นนี้เอง ดูท่าผนึกดวงนั้นมิใช่พวกเจ้าทำลาย แต่เป็นเพราะพลังของผนึกเองที่อ่อนแอลงเรื่อย ๆ ข้าจึงมีโอกาสออกมาได้

เพียงแต่ เมื่อไม่นานมานี้ ข้าได้ยินเสียงการต่อสู้บนแผ่นดินใหญ่แห่งนี้ พวกเจ้าใช้เคล็ดวิชาต้องห้ามของพวกเรา ทำให้ข้าตื่นขึ้นมา

ดีมาก พวกเจ้ามีความชอบ"

เงาดำนั้นเอ่ยช้า ๆ น้ำเสียงแฝงไว้ซึ่งความชื่นชม

ขณะที่พูด ร่างของเงาดำนั้นก็ค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้น เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์สูงใหญ่ เต็มไปด้วยเกล็ดสีดำเรืองแสง มีปีกสีดำทั้งสิ้นสิบสามคู่เรียงรายจากบนลงล่างที่แผ่นหลัง กำลังโบกสะบัดเบา ๆ พัดกระหน่ำพายุหมุนพลังงานสีดำคำราม

"หืม?

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป