"ใช่แล้ว มารดา บัดนี้ลูกเป็นผู้กึ่งจักรพรรดิอย่างแท้จริงแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ลูกยังมีลูกสมุนที่มีพลังระดับกึ่งจักรพรรดิอีกเป็นจำนวนมาก
เช่นนั้นพวกเราไม่ต้องกลัวเผ่าเหมียวแห่งแดนจูเชวี่ยอีกต่อไป"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยพลางยิ้ม
"เจ้าไม่เพียงเป็นผู้กึ่งจักรพรรดิ แต่ยังมีลูกสมุนระดับกึ่งจักรพรรดิอีกเป็นจำนวนมากอย่างนั้นหรือ?
มีเท่าใดเล่า?"
เหมียวจื่อฉงฟังแล้วถึงกับตะลึงงันไปชั่วขณะ
เพราะในโลกส่วนใหญ่ของสามพันโลกใหญ่เล็ก ผู้กึ่งจักรพรรดิล้วนเป็นยอดฝีมืออันดับสูงสุด บัดนี้บุตรชายของนางกลับบอกว่ามีลูกสมุนระดับกึ่งจักรพรรดิเป็นจำนวนมาก เรื่องเช่นนี้ฟังดูไม่เป็นจริงเอาเสียเลย
"ลูกมีลูกสมุนระดับกึ่งจักรพรรดิหนึ่งร้อยคน ผู้กึ่งจักรพรรดิทั้งแดนจูเชวี่ยรวมกันก็เทียบลูกสมุนของลูกไม่ติด
ดังนั้น มารดาไม่ต้องกังวลเรื่องลูก ถึงที่สุดแล้ว พวกเราก็แค่แหกหักออกจากแดนจูเชวี่ยไป"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยพลางยิ้ม
หนึ่งร้อยคนหรือ?
เหมียวจื่อฉงได้ยินแล้วถึงกับวิงเวียนศีรษะ ไม่กล้าเชื่อ
"ข้าให้กำเนิดบุตรที่อัจฉริยะถึงเพียงนี้ได้อย่างไรกัน?"
เหมียวจื่อฉงเพ่งมองบุตรชายตรงหน้า รู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน
นางรู้มาตั้งแต่ครั้งอยู่ที่แดนชางหวงว่าบุตรชายของตนมีพรสวรรค์โดดเด่นยิ่งนัก แต่ไม่คิดเลยว่าจะอัจฉริยะน่ากลัวถึงเพียงนี้
อายุยังน้อย กลับก้าวสู่ความเป็นกึ่งจักรพรรดิแล้ว!
หากบุตรชายมีพลังระดับกึ่งจักรพรรดิจริง และยังมียอดฝีมือระดับกึ่งจักรพรรดิหนึ่งร้อยคน เช่นนั้นก็ไม่ต้องกลัวเผ่าเหมียวแห่งแดนจูเชวี่ยอีกต่อไปแล้วจริง ๆ!
"มารดา ท่านเคยได้ยินยาพิษสลายวิญญาณนกฟ้าศักดิ์สิทธิ์บ้างหรือไม่?"