"เจตจำนงกระบี่เหล่านี้ ข้าประเมินว่าแม้แต่ผู้แข็งแกร่งระดับเทียนจู่มาถึง อาจจะมิอาจฝ่าด่านเข้าไปได้โดยง่ายเช่นกัน
สุสานกระบี่แห่งนี้ ต้นกำเนิดเป็นเช่นไรกันแน่ เจตจำนงกระบี่ที่ทิ้งไว้ ผ่านกาลเวลาอันยาวนานเช่นนี้ พลังกลับยังน่าสะพรึงกลัวได้ถึงเพียงนี้
แม้เป็นผู้แข็งแกร่งระดับเทียนจู่ เจตจำนงกระบี่ที่ทิ้งไว้ ก็มิจำเป็นต้องน่ากลัวถึงเพียงนี้กระมัง!"
ท่านฮุ่นมองดูเจตจำนงกระบี่ที่แผ่ปกคลุมรอบเมืองอย่างไม่มีที่สิ้นสุด อดเปล่งเสียงชื่นชมออกมาไม่ได้
"กระบี่หนึ่งเดียวปราบยุค เป็นเพียงหนึ่งในท่ากระบี่ที่สืบทอดออกมาจากภายใน พลังยังแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ที่มาของสุสานกระบี่แห่งนี้ ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน
นี่คือเหตุผลที่ข้าอยากมาชมที่นี่
ภายในนั้น จะต้องมีวิชากระบี่ที่เหนือชั้นอีกมากอย่างแน่นอน"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้าตอบ
"ฮ่าฮ่า...
ในที่สุดก็ตามทันเจ้าหนูนี่ได้แล้ว!"
"เจ้าหนูนี่ทำให้พวกเราตามไล่ครึ่งวัน ในที่สุดก็รวบตัวมันได้แล้ว!"
......
ในขณะนั้น กลุ่มคนจำนวนหนึ่งก็บุกมาถึงอย่างคับคั่ง พอเห็นเย่อวิ๋นเฟยและท่านฮุ่น ก็พากันหัวเราะเยาะอย่างบ้าคลั่ง
ร่มสีเงินเล่มหนึ่งลอยอยู่เหนือศีรษะ แผ่แสงศักดิ์สิทธิ์อันเจิดจ้าลงมา ปกป้องกลุ่มคนชุดนี้เอาไว้
"ต้นไม้ต้นนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ!
กฎแห่งมิติที่มันแผ่ออกมานั้นเหนือชั้นยิ่งนัก!
ฆ่าเจ้าหนูนี่เสีย แล้วต้นไม้ต้นนี้ก็จะตกเป็นของสำนักกระบี่สวรรค์เรา!"
บุรุษชุดขาวคนหนึ่งสำรวจท่านฮุ่น สีหน้าแสดงความโลภ รอบกายพ่นแสงคมกระบี่ออกมาอย่างหนาแน่น อาภรณ์แผ่ความน่าเกรงขาม
ท่านฮุ่นได้ยินคำพูดของบุรุษชุดขาว สีหน้าก็หม่นหมองลงเล็กน้อย รู้สึกไม่พอใจ