"ก็ใช่นะ ถ้าจิตสำนึกและความทรงจำเดิมของเจ้าไม่เปลี่ยนไป เจ้าก็ยังคงเป็นเจ้าคนเดิมอยู่ดี"
เย่อวิ๋นเฟยฟังคำพูดของหวงซางแล้วพยักหน้า ใจค่อยวางลงได้มาก
"ท่านผู้อาวุโสฮวัง ท่านบอกว่าตอนนี้ท่านกำลังบำเพ็ญร่วมกับเจี้ยนนั้น แล้วท่านจะยังต้องอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน?"
เย่อวิ๋นเฟยถามต่อ
"ข้าได้บำเพ็ญที่นี่มาระยะหนึ่งแล้ว ต่อให้จากไปเมื่อใดก็ยังได้ อาจารย์ข้าเองก็สนับสนุนให้ข้าออกไปเปิดโลกภายนอกบ้าง
ที่นี่อาจารย์ได้มอบทุกสิ่งที่ให้ได้ให้ข้าครบแล้ว
การยังคงอยู่ที่นี่ต่อไป แม้จะได้อาศัยสภาพแวดล้อมพิเศษแห่งนี้บำเพ็ญได้
แต่การออกไปฝ่าฟันประสบการณ์ในโลกภายนอกก็ย่อมมีประโยชน์อีกด้านหนึ่ง
หลังพิจารณาดีแล้ว ข้าจึงตัดสินใจจะออกไปเดินโลกภายนอกสักพัก แล้วค่อยกลับมาที่นี่ในภายหลัง"
หวงซางตอบกล่าว
"เจ้ารออยู่ข้างนอกก่อนสักหน่อยเถิด อาจารย์ยังมีเรื่องจะสั่งเสียอีกบางประการ"
ฮวังฉางเสริมกล่าว
"ก็ดี ท่านผู้อาวุโสฮวัง พวกเราจะรอท่านอยู่ข้างนอก"
เย่อวิ๋นเฟยได้ยินดังนั้นก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง รีบตอบกลับทันควัน
ตั้งแต่สมัยยังอยู่ที่ทวีปเทียนเสวียน หวงซางก็ติดตามอยู่เคียงข้างมาตลอด หากวันหน้าขาดหวงซางไปจริง เย่อวิ๋นเฟยก็อาจไม่ชิน
บัดนี้หวงซางตัดสินใจต่อไปร่วมเดินทางออกสู่โลกภายนอกพร้อมกับเขา ย่อมเป็นสิ่งที่เย่อวิ๋นเฟยปรารถนาเห็นอยู่แล้ว
หวงซางในฐานะนักบำเพ็ญปีศาจ ย่อมช่วยเย่อวิ๋นเฟยได้มากอยู่แล้ว บัดนี้พลังยิ่งใหญ่ขึ้นมหาศาล ต่อไปย่อมมีประโยชน์ยิ่งกว่าเดิมแน่นอน
"ถ้าเช่นนั้น พวกเราก็รออยู่ข้างนอกเถิด"
เฉินเต้าหยวนซึ่งขณะนี้ได้รับเสียงสื่อจิตจากเย่อวิ๋นเฟย ทราบสภาพของหวงซางโดยประมาณ พยักหน้ากล่าว
แล้วทั้งเฉินเต้าหยวนและเย่อวิ๋นเฟยก็ถอยห่างออกมาระยะหนึ่ง กลับออกมายังภายนอกหุบเหวดำ แล้วทั้งสองก็ยืนรออยู่ตรงนั้น
เบื้องหน้าภายในหุบเหวดำ ร่างลวงตาที่เคยยืนอยู่ท่ามกลางหมอกดำม้วนคลุ้ม ณ บัดนี้ได้หายไปแล้ว
พลังประหลาดที่น่าสยองถึงขีดสุดเมื่อครู่ก็มลายหายไปด้วย
แล้วเย่อวิ๋นเฟยก็พบว่าบริเวณใกล้หุบเหวดำ เริ่มมีสิ่งประหลาดอันเยือกเย็นอันดำมืดผุดขึ้นอย่างเงียบ ๆ อีกเป็นจำนวนมาก จับตามองเขากับเฉินเต้าหยวน