"ข้านึกออกแล้ว!
เจ้าหนูเอ๋ย เจ้ายังจำได้หรือไม่ ครั้งนั้นที่แดนเทียนสยง เจ้าทลายเครื่องห้ามในไข่มุกเทพเพลิง แล้วปลดปล่อยร่างแยกของเทพเพลิงออกมา เทพเพลิงได้พบกลุ่มคนของสำนักวัฏสงสาร แล้วก็จัดการส่งพวกนั้นออกจากทวีปเซียนเฟยด้วยมือของตัวเอง!
ข้ามั่นใจได้ว่า สิ่งมีชีวิตในยานลำนั้นเมื่อครู่ คือพวกคนของสำนักวัฏสงสารในครั้งนั้นแน่นอน!"
จู่ ๆ ปรมาจารย์ฮุนก็เอ่ยขึ้นเบา ๆ
ปรมาจารย์ฮุนมีญาณหยั่งรู้ที่น่าตกตะลึง ครั้งนั้นเขาได้สัมผัสพวกคนของสำนักวัฏสงสารไว้อย่างชัดเจนแล้ว ครั้งนี้มาพบอีกครั้ง ก็จำได้ในไม่ช้า
"ไม่ผิด พวกนั้นเอง!
พวกนี้คือคนของสำนักวัฏสงสารจริง ๆ!
ตอนนั้นเป็นไปได้มากที่คนพวกนี้จับตัวไฉ่เฟิ่งไป หวังจะเอาไว้ใช้ต่อรองกับเต๋อจังเต๋อและข้า!
ตอนนั้นข้าก็สงสัยอยู่แล้วว่าคนของสำนักวัฏสงสารพวกนี้ แท้จริงแล้วพุ่งเป้ามาที่ข้า มาถึงตอนนี้ก็เห็นชัดแล้วว่าพวกมันพุ่งเป้ามาที่ข้าจริง ๆ!"
เย่อวิ๋นเฟยได้รับการเตือนจากปรมาจารย์ฮุน ก็จำขึ้นมาได้ในทันที
"ตามที่เทพเพลิงกล่าวไว้ สิ่งมีชีวิตในสำนักวัฏสงสารพวกนี้ไม่ได้เป็นคนของทวีปเซียนเฟย เทพเพลิงได้ส่งพวกมันออกจากทวีปเซียนเฟยไปแล้ว ใครจะคิดว่าพวกมันกลับมาอีกครั้ง"
ปรมาจารย์ฮุนเอ่ยขึ้น
"ฮึ่ม!
พวกมันบุกมาหาถึงที่ ก็ดี ข้าจะได้ถามพวกมันให้กระจ่างซักที ว่าทำไมถึงต้องพุ่งเป้ามาหาข้าโดยเฉพาะ
ตอนนั้นไม่มีคำสั่งเทพจ้าวฟ้าตามล่าข้าอยู่ พวกมันบุกมาหาข้า ต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่างแน่นอน!
และที่สำคัญ พวกมันบุกมาหาข้าตั้งไกลขนาดนี้ ถ้าไม่ต้อนรับให้สมเกียรติจะได้อย่างไรกันเล่า"