“นายท่าน การแทงหินดูเหมือนจะสนุกมากเลยนะเจ้าคะ!
ข้าเองก็จะออกไปเปิดหูเปิดตาดูบ้าง!”
หูเมี่ยวพลันเอ่ยกับเย่อวิ๋นเฟย
“เจ้าจะออกมาด้วยหรือ?”
เย่อวิ๋นเฟยตะลึง
“ใช่แล้ว
ตอนนี้ข้าบรรลุการทะลวงขั้นโลหิตแล้ว ไม่จำเป็นต้องเก็บตัวฝึกฝนอีกต่อไป อยู่ในไข่มุกมายาทั้งวัน อึดอัดจะตายอยู่แล้ว!
ข้าจะออกมาสูดอากาศให้ชุ่มปอด!”
หูเมี่ยวว่า
“ก็ได้”
เย่อวิ๋นเฟยจนใจ ได้แต่ตอบตกลง
แม้ในนามหูเมี่ยวจะเป็นทาสของตน แต่เย่อวิ๋นเฟยกลับเห็นนางเป็นสหายมานานแล้ว จะไม่จำกัดอิสระของนาง
“ฮี่ ๆ……
นายท่าน ท่านดีเกินไปแล้ว!”
หูเมี่ยวยินดียิ่งนัก
ครู่ถัดมา สาวน้อยหน้าหวาน งามหยาดเยิ้มแต่กำเนิดผู้หนึ่งพลันปรากฏกายข้างกายเย่อวิ๋นเฟย
สาวน้อยผู้นี้สวมเสื้อทรงหลวมสีชมพูอ่อน ไหล่เนียนละมุนโผล่ครึ่ง เปล่งประกายเงางามราวเครื่องกระเบื้อง กระโปรงยาวปิดแค่หัวเข่า เผยเรียวขาขาวดุจหยกขาวเนียนยาว เท้าคู่หนึ่งสวมรองเท้าไม้ ดูน่ารักกระทัดรัด ปลายเท้าทั้งสิบงดงามราวแกะสลักจากหยก
เย้ายวนยิ่งกว่านั้นคือ ทั่วร่างสาวน้อยแผ่กลิ่นอายยั่วยวนไปทั่ว ทุกอิริยาบถ ทุกแววตายิ้มแย้ม ล้วนเปี่ยมเสน่ห์น่าหลงใหล
“ไปกันเถิด”
เย่อวิ๋นเฟยว่า พาหูเมี่ยวสาวเท้าเข้าไปในลานด้านใน
ชั่วพริบตา เย่อวิ๋นเฟยและหูเมี่ยวก็มาถึงในลานด้านใน
ลานแห่งนี้ค่อนข้างกว้างขวาง มีทะเลสาบมนุษย์สร้างอยู่แห่งหนึ่ง
ภายในลาน มีก้อนศิลาวางกระจัดกระจายอยู่มากมาย