“วิชาปีศาจ?”
ลวี่อูเทียน ผู้นำตระกูลซูและเหล่านักปราชญ์ได้ยินดังนั้นก็พากันตกใจ
เพราะในยุคโบราณ เคยมีปีศาจร้ายจากแดนปีศาจฉีกมิติบุกเข้ามาในแดนชางหวง แล้วเหล่าผู้แข็งแกร่งในแดนชางหวงร่วมมือกัน หลังจากเสียสละอย่างหนักหน่วง ในที่สุดก็สังหารปีศาจร้ายตนนั้นได้
ตั้งแต่นั้นมา ผู้ฝึกยุทธ์ในแดนชางหวงล้วนเปลี่ยนสีหน้าเมื่อเอ่ยถึงวิชาปีศาจ
ผู้ใดฝึกวิชาปีศาจ ล้วนถูกมองว่าเป็นพวกอธรรม นอกรีต!
“ฮึ่ย!
ข้าครองร่างเทวะสวรรค์ เกิดมาได้รับพรจากฟ้าดิน พรสวรรค์ย่อมไม่ธรรมดาตั้งแต่เยาว์วัย
อีกทั้งอาจารย์ของข้าคือจ้าวลัทธิราหู ทุกสิ่งที่ข้าฝึกฝนล้วนเป็นวิชาหลักของสำนักราหู ไหนเล่าวิชาปีศาจ!
เย่อวิ๋นเฟย ข้าคิดว่า ผู้ที่ฝึกวิชาปีศาจตัวจริงคือเจ้า!
ในแดนชางหวง ใครๆ ต่างรู้ดีว่าเจ้าเย่อวิ๋นเฟยฝึกวิชาลึกลับมากมาย แค่มีพลังขั้นเปิดช่องจุด ยังสามารถต่อสู้กับผู้แข็งแกร่งขั้นเข้าสู่วิถีได้
พลังต่อสู้เช่นนี้เกินหลักการยุทธ์ไปไกล คงมีเพียงวิชาปีศาจเท่านั้นที่ทำให้ถึงเพียงนี้!”
ฉินอันเอ่ยเยาะ
“มีเหตุผล!”
ผู้คนทั้งหลายได้ยินก็พากันพยักหน้า
“เย่อวิ๋นเฟย แต่ก่อนข้าคิดอยู่เสมอว่า เหตุใดพลังของเจ้าจึงเหนือกว่าระดับของเจ้ามากนัก ที่แท้ก็ฝึกวิชาปีศาจ!
ผู้ใดฝึกวิชาปีศาจ ล้วนเป็นพวกอธรรม เป็นศัตรูร่วมของทุกคนในแดนชางหวง!”
จ้าวลัทธิราหูตวาดอย่างดุดัน
“เย่อวิ๋นเฟย เจ้าบอกตามตรงมา ข้าฝึกวิชาปีศาจหรือไม่!”
สายตาคมกริบของลวี่อูเทียนจับจ้องเย่อวิ๋นเฟย ถามเย็นชา
“ข้าฝึกวิชาปีศาจหรือไม่ จำเป็นต้องบอกพวกเจ้าหรือ”
เย่อวิ๋นเฟยส่ายหน้า เอ่ยราบเรียบ เตรียมลงมือ
“เย่อวิ๋นเฟย เจ้าบุกมางานหมั้นของข้า ก่อความวุ่นวาย แล้วยังใส่ร้ายข้าว่าฝึกวิชาปีศาจ บัดนี้ข้าจะท้าทายเจ้า ต่อหน้าคนทั่วโลกสังหารเจ้า คืนศักดิ์ศรีให้ข้า!