ยาเซียนขั้นเจ็ด ไม่ต้องพูดถึงสำนักทั่วๆ ไป แม้แต่ในมหาอำนาจอย่างสำนักเซียนเทียนก็ยังถือเป็นสิ่งล้ำค่ายิ่ง ถูกยกให้เป็นรากฐานสำคัญของสำนัก เก็บรักษาไว้ในส่วนลึกสุดของคลังสมบัติ
มีเพียงเจ้าสำนักหรือบุคคลระดับสูงเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่มีสิทธิ์ใช้
แต่ตอนนี้ เงาองค์ครามกลับนำยาเซียนขั้นเจ็ดออกมารับแขก!
โอสถศักดิ์สิทธิ์ขั้นสามถึงขั้นหก ยิ่งดูเหมือนผลไม้วิญญาณไร้ค่า ถาดแล้วถาดเล่าเต็มเปี่ยม ถูกนำออกมาวางตรงหน้าแขก
“เจ้าสำนักเย่ โอสถศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้...”
ผู้อาวุโสของกำลังชั้นรองคนหนึ่ง มองดูยาศักดิ์สิทธิ์ขั้นเจ็ดสองเม็ดในถาดตรงหน้า เขามีความลังเลเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะหันไปทางเย่อวิ๋นเฟย แล้วถามอย่างระมัดระวัง
เพราะสำหรับเขาแล้ว ยาเซียนขั้นเจ็ดล้ำค่าเกินไป!
สำหรับผู้อาวุโสของกำลังชั้นรอง ยาเซียนขั้นเจ็ดหนึ่งเม็ดคือสมบัติที่ใฝ่ฝันถึงตลอดชีวิต!
“โอสถศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้เป็นของที่เงาองค์ครามใช้ต้อนรับแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน เชิญรับประทานได้ตามสบาย กินหมดแล้วยังมีอีก
แน่นอน หากท่านใดอยากนำติดตัวกลับไปก็ได้
ทุกท่านไม่ต้องเกรงใจ เชิญรับประทานเถิด”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวเสียงดัง
ฟึ่บ!
กินหมดแล้วยังมีอีก!
ได้ยินคำพูดของเย่อวิ๋นเฟย แขกทุกคนต่างสูดลมหายใจเย็นเยียบ
ช่างร่ำรวยและใจกว้างยิ่งนัก!
หลายคนอดไม่ได้ที่จะอุทานในใจอย่างตกตะลึง
“เจ้าสำนักเย่ กินได้ตามสบายจริงหรือ?
รวมถึงยาเซียนขั้นเจ็ดเหล่านี้ด้วย?”
หนึ่งในผู้อาวุโสของโจรทั้งเจ็ด อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม
โจรทั้งเจ็ดปล้นสะดมมาทั้งปี แม้จะร่ำรวยมาก แต่ยาเซียนขั้นเจ็ดสำหรับพวกเขา ก็ถือว่าล้ำค่าเป็นที่สุดเช่นกัน
“แน่นอน กินเถิด”
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า