แรงกดดันจากพลังงานของยอดฝีมือกึ่งจักรพรรดิทั้งหกคนพลุ่งพล่านปกคลุมทุกสิ่ง!
"ฝ่าบาท โปรดช่วยข้าด้วย!"
แม่ทัพเหมียวเทียนร้องขอความช่วยเหลือจากราชาองค์ใหญ่ขึ้นมาทันใด
เขาโดนเย่อวิ๋นเฟยเล่นงานจนขวัญหนีดีฝ่อไปแล้วจริง ๆ
"คนทรยศ!
เมื่อครู่เจ้าพูดอะไรออกไป แล้วยังจะให้ข้าช่วยเจ้าอีกหรือ!"
ราชาองค์ใหญ่จ้องมองเหมียวเทียนด้วยสายตาเย็นชา
ชั่วอึดใจถัดมา
ซู่ซู่...
ลูกธนูสีแดงนับหมื่นนับพันผุดออกจากดวงตาทั้งสองของราชาองค์ใหญ่ พุ่งเข้าหาเหมียวเทียนราวกับฝนธนูถล่ม
ลูกธนูสีแดงเหล่านี้มีความเร็วที่น่ากลัว ถึงกายเหมียวเทียนในพริบตา
"ราชาองค์ใหญ่โปรดไว้ชีวิตด้วย!"
เหมียวเทียนถูกเย่อวิ๋นเฟยผนึกไว้ ขยับตัวไม่ได้ หลบเลี่ยงไม่ได้เลย ตกใจแทบสิ้นสติ ร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว
แต่ราชาองค์ใหญ่ไม่คิดจะไว้ชีวิตเขาตั้งแต่แรกแล้ว ลูกธนูหนาแน่นพุ่งทะลุกายเหมียวเทียน กลายเป็นร่างพรุนไปทั้งตัว ตายคาที่
"เหอะ ๆ ไอ้แก่ เจ้าโหดเหี้ยมถึงขนาดฆ่าคนของตัวเอง เจ้าไม่กลัวว่าจะทำให้ลูกน้องคนอื่น ๆ ของเจ้าหมดกำลังใจหรือไร"
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะเย็น
"ไอ้สัตว์น้อย วันนี้เจ้าตายแน่
หากเจ้ายอมจำนนโดยดี บางทีข้าอาจจะไตร่ตรองดูว่า จะไว้ชีวิตคนในครอบครัวเจ้าทั้งสามคนหรือไม่"
ราชาองค์ใหญ่เดินเข้าใกล้เย่อวิ๋นเฟย พลางจ้องมองเขา พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"เจ้าจะไว้ชีวิตพวกเรางั้นหรือ?
ชีวิตของพวกเราต้องการให้ไอ้แก่อย่างเจ้ามอบให้ด้วยหรือ?"
เย่อวิ๋นเฟยแสดงสีหน้าเหยียดหยัน
"หากเจ้ากล้าลงมือ ข้าจะสังหารหลานชายน้อยคนนี้ของเจ้าทันที!"
จากนั้น เย่อวิ๋นเฟยก็ยกเหมียวฮ่าวหยูขึ้น พูดพร้อมรอยยิ้มเย็น