"ถูกต้อง ข้าคือศิษย์สำนักจื่อเวยแห่งแคว้นเยียน"
เย่อวิ๋นเฟยจับจ้องตาฉาวเทียนอวี่ตอบกลับ
"ดี ในเมื่อเป็นเช่นนั้น จงบอกข้ามาเดี๋ยวนี้ว่าหลงเฟิงอยู่ที่ใด!"
ฉาวเทียนอวี่เอ่ยเสียงเข้ม
"ไร้สาระ ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าคนของตระกูลฉาวไปที่ไหน"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยเรียบเฉย
"เจ้าน้อย เจ้าหาใช่เบื่อหน่ายชีวิตแล้วหรือไร ถึงได้กล้าท้าทายข้าเช่นนี้! ข้าถามอะไรเจ้า เจ้าก็ต้องตอบตามความจริง!"
ฉาวเทียนอวี่เอ่ยด้วยความโกรธ
"โง่เขลา"
เย่อวิ๋นเฟยเย้ยหยัน
"เจ้าหนอยเจ้าหาที่ตาย!"
ฉาวเทียนอวี่โกรธจัด
จีเยียนชะงักไปเล็กน้อย จ้องมองเย่อวิ๋นเฟยด้วยความประหลาดใจ
ในสายตาของเหล่าผู้ฝึกยุทธ์แห่งตะวันออก สำนักจื่อเวยเป็นเพียงสำนักเล็กไร้ชื่อเสียง ผู้ที่ออกมาจากสำนักจื่อเวยควรจะต่ำต้อยเพียงใด นางคิดไม่ถึงว่าเย่อวิ๋นเฟยจะกล้าแสดงท่าทีเช่นนี้กับฉาวเทียนอวี่
"ซูเฟย อย่าไปยุ่งกับเขา ฉาวเทียนอวี่ผู้นี้เป็นอัจฉริยะที่ตระกูลฉาวทุ่มเทเลี้ยงดูเป็นพิเศษ มีสถานะในตระกูลสูงกว่าฉาวหลิงเฟิงเสียอีก!"
จีเยว่แอบส่งเสียงบอกเย่อวิ๋นเฟย
"พอแล้ว ฉาวเทียนอวี่ ยุติเพียงเท่านี้เถอะ ดูหน้าข้าเป็นที่แล้วกัน อย่าไปกลั่นแกล้งเขาอีกเลย"
จีเยียนเอ่ยขึ้น
"ได้ เจ้าให้เขาคุกเข่าลงกราบข้า 20 ที ข้าก็จะไว้ชีวิตเขา"
ฉาวเทียนอวี่เย้ยหยัน
"ฉาวเทียนอวี่ เจ้าอย่าได้ล้ำเส้นเกินไปนัก!"
จีเยียนสีหน้าเคร่งเครียดลง
เย่อวิ๋นเฟยอยู่ร่วมกับลูกหลานจี หากเขาต้องคุกเข่าให้ฉาวเทียนอวี่ เรื่องนี้แพร่สะพัดออกไป หน้าเสียก็คือลูกหลานจี
"หากเจ้าหนอยเจ้าไม่ยอมกราบข้า เรื่องที่หลิงเฟิงหายตัวไปก็จะตกเป็นความรับผิดชอบของมัน ไม่เพียงแต่มันเท่านั้น สำนักจื่อเวยก็ต้องได้รับผลกระทบด้วย ไม่จำเป็นต้องมีอยู่ต่อไป"