"อันตรายขนาดนั้นเลยหรือ?"
ซือถูคงเอ๋อและคนอื่น ๆ เมื่อได้ยินคำพูดของเย่อวิ๋นเฟย ต่างก็ตกใจกลัว
"พวกเจ้าไม่ต้องกลัว ขอเพียงตามข้าไปให้ทัน ย่อมไม่มีอันตราย"
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะเบา ๆ
พูดจบ เย่อวิ๋นเฟยก็ยกเท้าก้าวเข้าไปในค่ายกล
สายตาของซือถูคงเอ๋อและคนอื่น ๆ จับจ้องไปที่จุดที่เท้าของเย่อวิ๋นเฟยเหยียบลงไปทุกย่างก้าว ตั้งใจจดจ่อเดินตามไป
ครืน ๆ ๆ ……
ค่ายกลนั้นเกิดปฏิกิริยาทันที เริ่มสั่นสะเทือน ส่งเสียงก้องกังวานราวกับฟ้าร้องคำราม
เพียงแต่เย่อวิ๋นเฟยนำซือถูคงเอ๋อและคนอื่น ๆ เดินวกวนไปมา บางครั้งเดินหน้า บางครั้งเลี้ยวซ้าย บางครั้งเลี้ยวขวา หรือแม้แต่บางครั้งถอยหลัง กลับไม่ไปกระทบกับข้อห้ามใด ๆ ของค่ายกลแม้แต่น้อย เพียงชั่วครู่ก็เดินเข้าไปได้
"ดูสิ!"
"พวกเขากำลังเดินเข้าไปในค่ายกล!"
ในเวลานี้ จู่ ๆ ก็มีคนตะโกนขึ้น
จากนั้นนักพรตมนุษย์และตระกูลปีศาจทั้งหมดต่างหยุดการต่อสู้ สายตาจับจ้องไปที่กลุ่มของเย่อวิ๋นเฟย
"เป็นไปได้อย่างไร!"
"พวกเขากลับเดินเข้าไปได้จริง ๆ!"
ผู้ที่ตกตะลึงที่สุดก็คือจอมมารทั้งห้า รู้กันดีว่าพวกเขามาอยู่ในเทียนไวเทียนแห่งนี้เป็นเวลานานมากแล้ว คอยศึกษาค่ายกลนี้ตลอด แต่ก็ไม่มีพัฒนาการใด ๆ เลย
ตอนนี้เจ้าหนุ่มมนุษย์คนนี้เพิ่งมาถึงได้ไม่นาน กลับเดินเข้าไปในค่ายกลได้แล้ว!
"ไม่ได้การ!"
"เราต้องรีบรายงานเรื่องนี้ให้ปีศาจใหญ่ทราบทันที!"
จอมมารทั้งห้ามองตากันและกัน
จากนั้นจอมมารตนหนึ่งก็ส่งเสียงสื่อจิต สั่งการ ทันใดนั้นก็มียอดฝีมือปีศาจหลายตนแอบจากไป เพื่อกลับไปรายงาน