ยามนี้ เหล่ายอดฝีมือขั้นตำแหน่งสวรรค์ยี่สิบเอ็ดคนเหลือเพียงสิบสองคน
ยอดฝีมือขั้นตำแหน่งสวรรค์สิบสองคนนี้ เมื่อเห็นยอดฝีมือระดับตำแหน่งนครแห่งโชคชะตาสามคนถูกเสวียนกุย (เต่าดำ) ผนึกไว้ ฝ่ายที่เหลือก็ถูกฆ่าล้มตายแตกพ่ายยับเยิน ไม่มีเรี่ยวแรงจะสู้ต่ออีกต่อไป
พวกเขารู้ดี หากสู้ต่อไป กองกำลังที่ส่งมาในครั้งนี้คงต้องแตกสลายทั้งกองทัพ!
ครืน ๆ ๆ ...
กองกำลังพันธมิตรของสำนักเหล่านั้น โดนเข่นฆ่าจนใจสั่นขวัญหนี เมื่อได้ยินคำสั่งถอยทัพ ก็รีบถอยหนีราวสายน้ำเชี่ยว ทุกคนเร่งฝีเท้าหนีไปไกลสุดชีวิต
"จะหนีไปไหน!"
มนุษย์น้ำแข็งกำลังมันมือ ไม่อยากปล่อยพวกมันไป ยกกระบองไม้ใหญ่ไล่ตามไปติดๆ
"ไม่ต้องไล่แล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยห้าม
"เจ้าหนู! เจ้าจงปล่อยตัวสามผู้อาวุโสเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นสำนักจื่อเว่ยของเจ้าต้องรับผลกรรมจากการแก้แค้นครั้งใหญ่ของพวกเรา!"
ชายชราชาวตระกูลเจ้าแห่งสวรรค์ขั้นนั้น ยังรอดชีวิตอยู่ได้ เขาหนีไปไกลแล้วหันกลับมาจ้องเย่อวิ๋นเฟย กล่าวด้วยความแค้นเคือง
เขาหมายถึงสามยอดฝีมือระดับตำแหน่งนครแห่งโชคชะตานั้น
สามยอดฝีมือระดับตำแหน่งนครแห่งโชคชะตาถูกเสวียนกุยผนึกไว้ แล้วถูกเจ้าสำนักหลิวนำคนคุมตัวเข้าไปในสำนักงานใหญ่ของสำนักจื่อเว่ย
แน่นอน นี่คือความตั้งใจของเย่อวิ๋นเฟย
ฟิ้ว!
เย่อวิ๋นเฟยขยับความคิด เส้นพลังวิญญาณหุ่นเชิดสิบกว่าเส้นพุ่งเข้าโจมตีทะเลวิญญาณของชายชราคนนั้นจากระยะไกล
"นี่มันอะไรกัน!"
ชายชราผู้นั้นพบเส้นสายสีดำสิบกว่าเส้นพุ่งเข้าพันร่างวิญญาณของเขา ตกใจจนสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก