“มิน่า เย่อวิ๋นเฟยถึงกล้าบุกเข้าไปในเขตแดนปีศาจโบราณ!
พลังต่อสู้เช่นนี้ น่าสะพรึงนัก!”
ผู้บำเพ็ญแห่งหมู่ดาวเสวียนหวงพากันกระซิบกระซาบ
“เป็นไปได้อย่างไร เขาแค่ขั้นวิญญาณปฐมขั้นต้น เหตุใดพลังต่อสู้ถึงแข็งแกร่งถึงเพียงนี้?”
ส่วนผู้บำเพ็ญจากหมู่ดาวอื่นๆ ต่างก็ทั้งตกตะลึงและฉงน
ชั่วขณะนั้น ไม่มีผู้ใดกล้าออกไปท้าทายอีก
“หึ!
สมควรแล้วที่ฆ่าอู่หยางได้ ดูท่าจะมีพิรุธอยู่บ้าง”
อู่คุนจ้องเย่อวิ๋นเฟยด้วยแววตาเฉียบคม เปี่ยมไปด้วยเจตนาสังหาร
ทันใดนั้น
“ฮ่าๆ…
สหายแห่งตระกูลอู่ ข่าวดีขอรับ
พวกเราจับคนของสถาบันเทียนเต้า (สถาบันวิถีสวรรค์)ได้หลายคน และยังจับเป็นมาด้วย!”
เสียงหัวเราะดังลั่น ท่ามกลางนั้น
พลันเห็นขบวนผู้บำเพ็ญหนุ่มกลุ่มใหญ่เคลื่อนมาโอ่อ่า ผู้นำเป็นบุรุษร่างสูงสง่าสวมเกราะสีแดงเข้ม
ผู้ที่เอ่ยวาจา ก็คือชายผู้นี้
เย่อวิ๋นเฟยได้ฟังวาจาของบุรุษผู้นั้น สีหน้าก็เครียดขึ้นมาทันที สายตาจับไปยังทิศนั้น
เป็นจริงดั่งว่า ในขบวนนั้นมีคนถูกมัดไว้ห้าคนหกคน
“นักพรตต้าตี้!”
สิ่งที่ทำให้เย่อวิ๋นเฟยประหลาดใจยิ่งนัก คือหนึ่งในผู้ถูกมัดคือนักพรตต้าตี้
บัดนี้ ร่างของนักพรตต้าตี้อาบโลหิต กลิ่นอายรวยริน ศีรษะห้อยตกอยู่ตรงอก มีบาดแผลทะลุเป็นรูหลายแห่งน่าสะพรึง เห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บสาหัส
ผู้ถูกมัดอื่นๆ ล้วนเป็นศิษย์ของสถาบันเทียนเต้าทั้งสิ้น
“พวกเจ้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปช่วยคน”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวกับศิษย์ทั้งยี่สิบกว่านายที่อยู่ข้างกาย
“หูเมี่ยว ผู้อาวุโสหวง พวกเจ้าคุ้มครองศิษย์เหล่านี้
ผู้อาวุโสหวง ยามคับขัน ท่านจงส่งพวกเขาทั้งหมดเข้าไปในหอเงามายา แล้วพาพวกเขาจากไป”
เย่อวิ๋นเฟยกำชับหูเมี่ยวและหวงซาง
“รับทราบ”
หูเมี่ยวและหวงซางพยักหน้า
ฟิ้ว!
เย่อวิ๋นเฟยก้าวออกไปหนึ่งก้าว ใช้พลังแห่งมิติทะลวงผ่านห้วงอากาศ หายวับไป
ขณะนั้น ณ ที่ห่างออกไป ชายเกราะแดงเข้มนำขบวนผู้บำเพ็ญหนุ่มมุ่งตรงไปยังจุดที่ศิษย์ตระกูลอู่อยู่