“ข้าคือซูเฟย เจ้าอยากนำข้ากลับไป ก็ต้องดูว่าเจ้าจะมีความสามารถพอหรือไม่”
ซูเฟยเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อน
“อืม อายุเพียงเท่านี้ แต่กลับมีกำลังถึงเพียงนี้ ก็ถือว่าไม่เลว
ทว่า นี่ไม่ใช่ทุนที่เจ้าจะเย่อหยิ่งได้ มากับข้าเถิด”
ฝ่ามือยักษ์นั้นเอ่ยขึ้น แล้วค่อย ๆ เลื่อนลงมา หมายจะคว้าตัวเย่อวิ๋นเฟย
ครืน ๆ ๆ ...
ค่ายกลและกับดักอันตรายต่าง ๆ ในสำนักงานใหญ่สำนักจื่อเวยถูกกระตุ้นขึ้นมา ผุดขึ้นซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ก่อตัวเป็นโล่แสงของค่ายกลนับไม่ถ้วน คุ้มครองสำนักงานใหญ่ไว้อย่างหนาแน่น
"หืม?
ไม่เลว สำนักเล็ก ๆ กลับมีค่ายกลมากมายถึงเพียงนี้ อีกทั้งระดับก็ไม่ต่ำเลย"
ฝ่ามือยักษ์นั้นรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แล้วพลันเร่งความเร็ว พลังอันน่าสะพรึงกลัวพลุ่งพล่าน เหวี่ยงลงมาจากเบื้องบน
ครืน ๆ ๆ ...
ฝ่ามือยักษ์นี้มาจากผู้เฒ่าเก่าแก่คนหนึ่งในตงหวง จัดเป็นหนึ่งในกลุ่มผู้ทรงพลังที่แอบซ่อนเร้นแข็งแกร่งที่สุดในตงหวง ทรงพลังอย่างยิ่ง ภายใต้ฝ่ามือเดียว ทำให้สำนักงานใหญ่ทั้งสั่นสะเทือนโคลงเคลง ราวกับถูกเขย่าร่อน
ทว่าค่ายกลและกับดักอันตรายที่เย่อวิ๋นเฟยวางไว้ด้วยมือของเขาเองนั้น มีระดับสูง พลังทำลายล้างก็ไม่ธรรมดา
กลับไม่มีค่ายกลหรือกับดักอันตรายใดถูกทำลายแม้แต่จุดเดียว!
"ฮึ่ม!"
ฝ่ามือยักษ์นั้นดูจะไม่พอใจกับผลลัพธ์นี้เป็นอย่างยิ่ง เอ่ยเสียงเย็น แล้วยกขึ้นสูงอีกครั้ง ก่อนจะทุบลงมาอย่างหนัก
ครืน ๆ ...
จากนั้น ฝ่ามือยักษ์นี้ก็ยกขึ้น ร่วงลง ทุบถล่มค่ายกลและกับดักอันตรายเหล่านี้ในสำนักงานใหญ่สำนักจื่อเวยไม่หยุดหย่อน
หลังผ่านไปหลายฝ่ามือ ในที่สุดค่ายกลบางส่วนก็ถูกทำลาย แตกสลาย กลายเป็นความว่างเปล่า