"เรารีบกลับกันเถอะ!"
เวลานี้ เย่อวิ๋นเฟยก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันน่าสะพรึงกลัวที่ถาโถมเข้ามาจากระยะไกลเช่นกัน
"เจ้าคนนี้ช่างน่ากลัวนัก พลังปฐมภูมิของชางหวงอาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา คราวนี้ลำบากแล้ว"
ในความว่างเปล่าแห่งความโกลาหลนี้ การรับรู้ของผู้อาวุโสฮุ่นชัดเจนกว่าเย่อวิ๋นเฟยมาก เขารู้สึกกังวลเล็กน้อย
"กลับไปก่อน แล้วค่อยว่ากัน"
เย่อวิ๋นเฟยขมวดคิ้วกล่าว
วืด!
เด็กหญิงพาเย่อวิ๋นเฟยและผู้อาวุโสฮุ่นหันหลังกลับไป ชั่วครู่เดียวก็กลับมายังแดนชางหวง
นอกแดนชางหวง ร่างใหญ่โตนั้นได้มาถึงนอกกำแพงมิติแล้ว กำลังจ้องมองแดนชางหวง
นี่คือสิ่งมีชีวิตที่สูงใหญ่จนน่ากลัว ร่างกายถูกห่อหุ้มด้วยแสงกฎอันเจิดจ้า ผู้ที่มีพลังไม่พอเพียงแม้แต่จะมองเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขาไม่ได้
เวลานี้ สิ่งมีชีวิตนี้จ้องมองแดนชางหวงด้วยดวงตาคู่ดั่งดาวฤกษ์ ในห้วงลึกของดวงตาของเขาดูเหมือนเชื่อมต่อกับนรก สะท้อนภาพภูเขาซากศพและทะเลเลือด และภาพดาวนับพันนับหมื่นแตกสลาย
"เจ้าตำหนัก โลกนี้คือแดนชางหวง"
"แม้จะเป็นเพียงโลกชั้นต่ำ แต่ก็ค่อนข้างแปลกประหลาด ช่วงเวลานี้มีสิ่งมีชีวิตจากโลกชั้นสูงจำนวนไม่น้อยที่ตายลงในนั้น"
"เมื่อครู่ พระบัญชาที่องค์จักรพรรดิแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนหวงประทานลงมาด้วยพระองค์เองก็ถูกทำลายลง กองกำลังที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนหวงส่งมาแทบจะถูกกวาดล้างสิ้น"
"และยังมีพวกหุบเหวมืด คณะนักบวชตะวันตกและสำนักใหญ่อื่นๆ ที่ส่งคนมา ก็เกือบจะตายหมด เหลือเพียงวิญญาณแตกสลายหนีกลับไปได้ไม่กี่ดวง"
ชายชราคนหนึ่งติดตามอยู่ข้างหลังสิ่งมีชีวิตสูงใหญ่นี้ เอ่ยปากกล่าว