"ผู้แข็งแกร่งผู้น่ากลัวนี้มาหาเย่อวิ๋นเฟย!"
ขณะนั้น สิ่งมีชีวิตเกือบทั้งหมดในแดนชางหวงได้ยินเสียงนี้ ต่างพากันแตกตื่นพูดคุยกัน
ยอดฝีมือมากมายมองไปยังร่างอันน่าเกรงขามที่ยืนตระหง่านท่ามกลางทะเลดวงดาว เพียงร่างกายเดียวกินอาณาเขตหลายหมู่ดาวก็รู้สึกหวาดหวั่นหัวใจ
"ท่านลุง ข้าจะช่วยท่านไปสู้กับมัน!"
เด็กสาวน้อยโกรธจัด
ในใจนางมานานแล้วถือว่าเย่อวิ๋นเฟยเป็นคนที่สนิทและไว้วางใจมากที่สุด ไม่ยอมให้ใครมารังแก
"เขายิ่งใหญ่เกินไป อย่าเพิ่งใจร้อน"
เย่อวิ๋นเฟยมองไปยังร่างอันใหญ่โตที่แผ่หมอกเมฆวุ่นวายไร้ขอบเขตในท้องฟ้าที่ไกลออกไป พลางขมวดคิ้วกล่าว
ครืนๆ...
เวลานี้ พลังจิตอันน่าสะพรึงกลัวของเจ้าตำหนักนั้นแผ่กวาดไปทั่วท้องนภาแห่งแดนชางหวง เพื่อค้นหาเบาะแสของเย่อวิ๋นเฟย
"พวกเราย้ายที่กัน"
เย่อวิ๋นเฟยพูดกับเด็กสาวน้อย
เย่อวิ๋นเฟยรู้ดี ต่อให้ตัวเองลงมือ โดยอาศัยต้นกำเนิดแดนชางหวง ก็ยากที่จะสู้เจ้าตำหนักนี้ได้
เพราะเจ้าตำหนักนี้แข็งแกร่งเกินไป ยิ่งใหญ่กว่าทั้งแดนชางหวง!
ผู้แข็งแกร่งระดับนี้ มีความสามารถที่จะทำลายล้างแดนชางหวงได้!
วึ่บ!
เย่อวิ๋นเฟยจูงมือเด็กสาวน้อย เคลื่อนย้ายตำแหน่งทันที ปรากฏตัวขึ้นนอกทะเลดวงดาวอันไกลโพ้น
ครืนๆ...
พลังจิตของเจ้าตำหนักเพิ่งจะกวาดผ่านตำแหน่งที่เย่อวิ๋นเฟยยืนอยู่เมื่อครู่
"หืม?
เป็นกลิ่นอายของมดปลวกนั่น!"
เจ้าตำหนักสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่เย่อวิ๋นเฟยทิ้งไว้
"ฮึ เจ้าหนูน้อย เจ้าหลบซ่อนไม่ยอมออกมาใช่ไหม เอาล่ะ เดี๋ยวข้าจะไปทำลายทุกคนและทุกอำนาจที่เกี่ยวข้องกับเจ้าในโลกนี้ ดูซิว่าเจ้าจะซ่อนได้ถึงเมื่อไร"