ทันทีที่เข้าสู่ทะเลหวงกู่ คลื่นยักษ์สูงถึงพันจั้งก็ทยอยซัดสวนเข้ามาไม่หยุดหย่อน เย่อวิ๋นเฟยคิดขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ก็ปล่อยพลังสีทองออกไปปราบปรามเบื้องหน้า
ฉับพลัน คลื่นยักษ์เหล่านั้นถูกพลังเทพสีทองที่เย่อวิ๋นเฟยปล่อยออกมาสั่นสะเทือนกระเด็นย้อนกลับไป แตกกระจายเสียหายบนผิวทะเล
เย่อวิ๋นเฟยก้าวเดินบนคลื่น ทีละก้าวสองก้าวมุ่งลึกเข้าสู่ใจกลางทะเลหวงกู่
เย่อวิ๋นเฟยเคยเข้ามาในทะเลหวงกู่มาก่อนแล้ว ย่อมมีความเข้าใจเกี่ยวกับทะเลอันเต็มไปด้วยภัยอันตรายแห่งนี้มานาน
แม้คลื่นยักษ์จะพุ่งเข้าโจมตีเขาไม่หยุดหย่อน ราวกับไม่มีวันสิ้นสุด แต่ด้วยพลังในปัจจุบันของเย่อวิ๋นเฟย แม้ไม่ต้องลงมือเอง เพียงแค่ปล่อยลมปราณพลังงานออกมาเล็กน้อย ก็สามารถสั่นสะเทือนคลื่นยักษ์ที่ซัดเข้ามาไม่หยุดให้กระเด็นไปได้อย่างง่ายดาย
ทุกที่ที่เย่อวิ๋นเฟยผ่านไป แม้คลื่นจะสูงเทียมฟ้า แต่เขาก็หลังพับมือ เดินสำราญราวกับอยู่ในสวนหย่อนใจ แม้แต่หยดน้ำทะเลเพียงหยดเดียวก็ยังไม่สามารถแตะต้องร่างของเย่อวิ๋นเฟยได้เลย
"สมัยก่อนที่พวกเราเข้ามาที่นี่ ความสามารถในการรับรู้ถูกกดทับอย่างรุนแรง ระยะที่รับรู้ได้จำกัดมาก
ตอนนี้ที่เข้ามา แม้ความสามารถในการรับรู้จะยังถูกกดทับอยู่ แต่ก็ดีขึ้นมากมาย"
ไม่นานนักผู้อาวุโสฮุ่นก็เอ่ยขึ้น
"ใช่ ตอนนี้พลังของพวกเราเข้มแข็งขึ้นมากเมื่อเทียบกับสมัยก่อน การกดทับต่อความสามารถในการรับรู้จึงอ่อนแอลงมากตามไปด้วย"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า ก้าวยาว ๆ มุ่งไปข้างหน้า
ยิ่งเดินไปข้างหน้า คลื่นยักษ์ที่ซัดเข้ามายิ่งมีจำนวนมากขึ้น ทุกขณะทุกวินาทีมีคลื่นยักษ์นับสิบพุ่งทะยานเข้ามา เกรียงไกรสะเทือนสวรรค์
และคลื่นยักษ์เหล่านั้นยิ่งมีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ บางลูกสูงถึงหมื่นเมตร แม้แต่หลายหมื่นเมตร ฟาดพื้นที่เหนือผิวทะเลจนแหวกว่ายราวกับตะแกรง ก่อรอยแยกมิติสีคล้ำดำจำนวนมากขึ้นทั่ว
"ไม่แน่ใจว่าตอนนี้ข้าจะต้านข้อห้ามห้ามบินของที่นี่ได้หรือไม่นะ?"
เย่อวิ๋นเฟยสำรวจรับรู้ไปรอบ ๆ พบว่าบนผิวทะเลยังคงมีข้อห้ามห้ามบินอันทรงพลังดำรงอยู่ สรรพชีวิตทั่วไปที่มาถึงที่นี่จะไม่สามารถแล่นไปในอากาศได้ ทำได้เพียงก้าวเดินบนคลื่นไปเรื่อย ๆ