"ตามตำนานเล่ากันไว้ว่า ผู้ใดสามารถได้มาซึ่งการสืบทอดวิถีกระบี่ที่ซ่อนอยู่ภายในศิลากล่าวรู้กระบี่ ก็มีโอกาสกลายเป็นผู้บำเพ็ญกระบี่ที่ยอดเยี่ยมที่สุดแห่งมหาทวีปแดนกระบี่
ตอนนี้มองดูแล้ว ก็เป็นดังนั้นจริง ๆ นักหรือ!
เย่อวิ๋นเฟยเพิ่งจะได้ศิลากล่าวรู้กระบี่มาเพียงไม่นาน ก็สามารถแสดงพลังการต่อสู้ที่น่าสะพรึงถึงเพียงนี้ ช่างน่าทึ่งเกินคาด"
เหลือจิตวิญญาณที่เหลือรอดนับไม่ถ้วนบนมหาทวีปแดนกระบี่ต่างพากันอภิปรายกันอย่างตื่นเต้นดีใจ
"ต่อไปก็ถึงคิวของพวกเจ้าแล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยหยุดฝีเท้าหลังสังหารทัพแดนดาบจนหมดสิ้น ค่อย ๆ หันกายกลับ สายตามองไปยังเหล่าเทพฮุ่นตุ้นแห่งแดนดาบ แล้วเอ่ยขึ้น
"สัตว์น้อยตระกูลเย่! เจ้าฆ่าผู้บำเพ็ญดาบแห่งแดนดาบของพวกเราไปมากมายถึงเพียงนี้ ความแค้นลึกเหมือนทะเลเลือดนี้ เจ้าจงเตรียมรับมหาพิโรธของแดนดาบพวกเราให้ดี!"
เทพฮุ่นตุ้นหนึ่งแห่งแดนดาบกำดาบยาวไว้ในมือ ทั่วร่างพ่นรัศมีดาบม้วนไหลไม่หยุด ก้าวยาว ๆ พุ่งเข้าชาร์จเย่อวิ๋นเฟย
เย่อวิ๋นเฟยถือกระบี่ยาวไว้ในมือ ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเย็นชาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน
เสียงระเบิดดังก้อง เทพฮุ่นตุ้นผู้นั้นพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที สองมือจับดาบ มหาวิถีดาบมโหฬารในร่างเช่นกระแสจักรวาลไหลบ่าลงสู่ดาบยาวเล่มนั้น แล้วฟันหนึ่งครั้งตรงเข้าเย่อวิ๋นเฟย
เสียงระเบิดดังกึกก้อง พื้นที่ที่เย่อวิ๋นเฟยยืนอยู่ถูกฟันขาดออกเป็นสองซีกทันที รัศมีดาบขนาดมหึมาปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของเย่อวิ๋นเฟยในพริบตา
เย่อวิ๋นเฟยมิได้แม้แต่จะรู้สึกหวาดกลัวเพียงนิด เขากำกระบี่ยาวไว้ รู้สึกได้ว่าร่างกายของตนเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานวิถีกระบี่ที่บริสุทธิ์และสูงส่งที่สุดในโลก กระบี่ยาวในมือดูเหมือนจะสามารถฟันทำลายสรรพสิ่งในโลกได้ทั้งหมด
ความรู้สึกไร้เทียมทานนี้มอบความมั่นใจมหาศาลให้เย่อวิ๋นเฟย แม้จะเผชิญหน้ากับเทพฮุ่นตุ้นแห่งแดนดาบราวสิบกว่านาย เย่อวิ๋นเฟยก็ยังไม่ถอยแม้แต่ครึ่งก้าว
ขณะที่รัศมีดาบขนาดมหึมาใกล้จะฟันลงถึงศีรษะของเย่อวิ๋นเฟย กระบี่ยาวในมือของเขาก็ยกขึ้นทันที ฟันหนึ่งกระบี่ไปด้านหน้า