วูช วูช...
ผู้เฒ่าผู้ทรงพลังสิบกว่าคนเหินฟ้าข้ามมา
"ทั้งหมดล้วนเป็นยอดฝีมือขั้นนิ้วดาว
ไม่เลว"
เย่อวิ๋นเฟยมองผู้เฒ่าเหล่านี้ พยักหน้าในใจ
ในทวีปหงเหมิง ทุกคนล้วนคิดว่าองครักษ์ดิชา องค์กรที่เคยรุ่งเรืองในยุคหนึ่งได้สูญสลายไปสิ้นแล้ว
แต่เย่อวิ๋นเฟยรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่า ที่จริงแล้วองครักษ์ดิชายังเหลือสมาชิกที่แข็งแกร่งบางส่วนหลงเหลืออยู่ และซ่อนตัวอยู่ในโลกเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในสำนักงานใหญ่!
ต้องรู้ว่า องครักษ์ดิชาในอดีตเป็นองค์กรที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าสุสานสวรรค์อำพรางเสียอีก พลังที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้มีรากฐานหยั่งลึก ไม่ใช่จะถูกทำลายล้างได้ง่าย ๆ
เฉกเช่นสำนักจื่อเวย ถึงแม้จะเป็นสายสืบทอดแห่งจักรพรรดิ แต่ถึงแม้จะเสื่อมถอยลงถึงขีดสุด กลายเป็นสำนักเล็ก ๆ ที่ไม่เข้าตาในตงหวง แต่ก็ยังมีรากฐานเดิมอยู่
สำนักจื่อเวยในตอนนี้ เพราะมีอาณัติที่จักรพรรดิจื่อเวยทิ้งไว้และค่ายกลใหญ่คุ้มกันสำนักโบราณ ถึงแม้จะเป็นยอดฝีมือขั้นนิ้วดาวไป ก็ไม่อาจบุกเข้าไปได้!
ผู้เฒ่าสิบกว่าคนนั้นล้อมเจ้าสำนักมู่และสมาชิกองครักษ์ดิชาเหล่านั้นไว้ ถามโน่นถามนี่ด้วยความกระตือรือร้น
เจ้าสำนักมู่ก็เปลี่ยนคำเรียกผู้เฒ่าเหล่านี้ว่าบรรพชน
"ไม่นึกเลยว่า กลุ่มสมาชิกที่มู่ยี่พาไปในปีนั้น จะสืบทอดต่อมาอย่างทรหด ทำให้องครักษ์ดิชาของพวกเรามีสมาชิกเพิ่มขึ้นอีกกลุ่ม
นี่คือสวรรค์ไม่ให้องครักษ์ดิชาพวกเราสูญสิ้น"
ผู้เฒ่าคนหนึ่งเอ่ยด้วยความหดหู่ใจ
"หนุ่มน้อย เจ้าช่างลึกลับนัก เจ้ารู้ความลับขององครักษ์ดิชาพวกเราได้อย่างไร?"
ทันใดนั้น ผู้เฒ่าอีกคนเดินเข้ามาหาเย่อวิ๋นเฟยแล้วถามขึ้น