“ช่วยพวกเราทะลวงขีดขั้นสักครั้ง?”
เหล่าผู้เฒ่ากว่าสิบคนได้ยินคำพูดของเย่อวิ๋นเฟย ก็พากันตะลึงงันอยู่ที่นั่นอีกครั้ง
ต้องรู้ว่าพวกเขาล้วนมีพลังขั้นนิ้วดาว และติดอยู่ที่ระดับพลังวิญญาณปัจจุบันมานานแสนนานแล้ว หลายปีมานี้ทุ่มเทฝึกฝนอย่างหนัก อยากจะทะลวงขอบเขต แต่จะว่าไปง่ายดายเพียงใดกัน
สำหรับยอดฝีมือขั้นนิ้วดาวที่อายุปูนนี้ หากทะลวงได้ก็คงทะลวงไปนานแล้ว ไหนเลยจะมารอถึงตอนนี้
กล่าวโดยสรุป ยิ่งอายุมากขึ้น สิ่งมีชีวิตที่มีขอบเขตสูงขึ้น การจะทะลวงก็ยิ่งยากมากขึ้นเท่านั้น
บัดนี้จ้าวหลังเต๋อคนหนึ่งกลับบอกว่าจะทำให้พวกเขาทั้งหมดทะลวงขอบเขตได้สักครั้ง จะให้พวกเขาเชื่อได้อย่างไร
“พวกท่านทั้งหลาย รู้สึกกันหรือไม่ว่าจ้าวหนุ่มคนนี้ดูเหมือนจะค่อนข้างคะนองปาก?”
หนึ่งในผู้เฒ่าอดถามขึ้นไม่ได้
“จ้าวหนุ่มผู้นี้ลึกลับยิ่งนัก เราอย่าเพิ่งกังขาเขาเลย
ค่อย ๆ ตามใจเขาดีกว่า
อย่างไรก็ตาม ไม่มีอันตรายอะไรต่อพวกเราหรอก”
ผู้เฒ่าอีกคนที่ดูแก่ยิ่งกว่าครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วส่งเสียงสื่อจิตบอกผู้เฒ่าคนอื่น ๆ
ผู้เฒ่าผู้นี้มีตำแหน่งสูงส่งยิ่งในองครักษ์ดิชา ดังนั้นผู้เฒ่าคนอื่น ๆ ได้ยินคำพูดของเขาแล้ว ต่างก็พยักหน้า
“ผู้อาวุโสทั้งหลาย ท่านทั้งหลายวางใจได้ รากฐานพลังวิญญาณของพวกท่านมั่นคงยิ่งนัก ถึงข้อกำหนดในการทะลวงครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว ต่างเพียงโอกาสอันเหมาะเท่านั้น”
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะกล่าว
ได้ยินคำพูดของหยุน เหล่าผู้เฒ่ากว่าสิบคนในใจก็อดแอบหวังลึก ๆ ไม่ได้
จากนั้น เย่อวิ๋นเฟยเข้าไปในหอเงามายา เริ่มหลอมยาเม็ด หลอมเสร็จแล้ว ก็แจกจ่ายให้ผู้นำระดับสูงของตี้ซาคนแล้วคนเล่า
เหล่ายอดฝีมือขององครักษ์ดิชาที่ได้รับยาเม็ดจากเย่อวิ๋นเฟยแล้ว ก็เริ่มปิดด่าน รับประทานยาเม็ด กระแทกขอบเขต
นอกจากผู้นำระดับสูงขององครักษ์ดิชาเหล่านี้แล้ว เย่ยังหลอมยาเม็ดจำนวนมากให้ยอดฝีมือองครักษ์ดิชาคนอื่น ๆ ในโลกเล็กแห่งนี้อีกด้วย ใครที่มีหวังจะทะลวง เย่ก็จะหลอมยาเม็ดที่สอดคล้องกับผู้นั้นโดยเฉพาะให้ทั้งหมด