“อย่างนั้นก็ดี เจ้าก็กลืนกินมันซะเถอะ”
หวงซางพยักหน้า
“จริงอยู่ เราเคยเจอเผ่าวิญญาณมาแล้วหลายคน
ตำนานกล่าวว่าในสมัยโบราณ เผ่าวิญญาณถูกองค์กรมหาอำนาจหลายแห่งในมหาสมุทรห้วงจินต์ว่างร่วมมือกันปราบปราม บาดเจ็บล้มตายมากมาย จนต้องถอนตัวออกจากมหาสมุทรห้วงจินต์ว่างไป
แต่จากสัญญาณต่าง ๆ ในปัจจุบัน เผ่าวิญญาณอาจกำลังจะหวนคืนสู่มหาสมุทรห้วงจินต์ว่างอีกครั้ง
หรือไม่ก็มีความเป็นไปได้อีกทางหนึ่ง นั่นคือเผ่าวิญญาณแอบซ่อนตัวอยู่ในมหาสมุทรห้วงจินต์ว่างมาตลอด เพียงแต่ก่อนหน้านี้หลบซ่อนไม่ออกโลก จึงเพิ่งโผล่ออกมาในเมื่อไม่นานมานี้
เผ่าวิญญาณน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน หากมันหวนคืนมาปรากฏในมหาสมุทรห้วงจินต์ว่างอีกครั้ง ย่อมก่อให้เกิดสงครามนองเลือดอันยิ่งใหญ่ และนำภยันตรายมหาศาลมาสู่มหาสมุทรห้วงจินต์ว่างแน่นอน”
ผู้อาวุโสฮุ่นพยักหน้ากล่าว
“เจ้าหนู หยุดเสีย!
เราไม่จำเป็นต้องทำให้ถึงขั้นเอาเป็นเอาตายกันหรอก
งั้นก็เช่นนี้เถอะ หากเจ้ายอมปล่อยข้าน้อยไป ข้าน้อยยินดีมอบสมบัติล้ำค่าจำนวนมากเป็นของขวัญ”
ขณะนั้นเผ่าวิญญาณนั้นอ่อนแรงลงไปอีก สูญเสียฤทธิ์ต่อต้านไปโดยสิ้นเชิงแล้ว
“ข้าสังหารเจ้าเสียแล้ว ทรัพย์สินทั้งหมดของเจ้าก็เป็นของข้า ข้ายังจะต้องการให้เจ้ามอบให้อีกเชียรึ?”
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มเยาะ
แล้วดวงดาราวิญญาณกำลังหลายสิบดวงของเย่อวิ๋นเฟยก็พรูกันเข้า บังคับกลืนกินร่างกายของเผ่าวิญญาณนั้น
ดวงดาราวิญญาณแต่ละดวงของเย่อวิ๋นเฟยเปลี่ยนรูปเป็นร่างวิญญาณ ร่างวิญญาณหลายสิบดวงกอดรัดร่างกายของเผ่าวิญญาณนั้นแน่นหนา ครั้งหนึ่งก็กัดกิน ครั้งหนึ่งก็ต่อยถีบเตะ
เผ่าวิญญาณนั้นแม้จะดิ้นรนสุดชีวิต แต่ฝ่ายหนึ่งต้องแบกรับการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวนานัปการจากเย่อวิ๋นเฟยและพวกอีกหลายคน อีกฝ่ายหนึ่งต้องต่อสู้กับดวงดาราวิญญาณหลายสิบดวง จะรับมือไหวก็ไม่ไหว
ไม่นานร่างกายของมันก็ถูกร่างวิญญาณหลายสิบดวงกัดกินไปทีละคำ ๆ จนบุบสลายไปมาก