“ขอคารวะท่านเจ้า”
เมื่อเย่อวิ๋นเฟยกลืนกินเผ่าวิญญาณนั้นจนสิ้น สรรพชีวิตรอบด้านที่กำลังพยายามแกะค่ายกลอย่างสุดชีวิตก็เริ่มมองไปยังเย่อวิ๋นเฟยด้วยสายตาที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไป
หลังกลืนกินเผ่าวิญญาณนั้น เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกได้อย่างแจ่มชัดว่าตนเองกับสรรพชีวิตเหล่านั้นได้ถูกผูกมัดด้วยสายใยอันแนบแน่น
เขาสามารถใช้เจตนาบังคับการกระทำทุกอย่างของสรรพชีวิตเหล่านั้น แม้แต่ชีวิตและความตายของพวกมันก็อยู่ในอยู่ในกำมือ
เพียงเจตนาของเขาขยับเท่านั้น ร่างวิญญาณของสรรพชีวิตเหล่านี้ก็จะระเบิดจนสลายเป็นเถ้าธุลี
“ขอคารวะท่านเจ้า”
ไม่ช้าสรรพชีวิตรอบด้านก็ยืนยันว่าเย่อวิ๋นเฟยคือเจ้าใหม่ของพวกมัน ทั้งหมดเลิกแกะม่านอาคม คุกเข่าลงคลานราบ แล้วคารวะเย่อวิ๋นเฟยอย่างเคารพนบนอบ
ร่างวิญญาณของสรรพชีวิตเหล่านี้ถูกเส้นวิญญาณนับไม่ถ้วนรัดห่อหุ้มไว้ ทุกสิ่งของร่างวิญญาณล้วนอยู่ใต้การควบคุมของเส้นวิญญาณเหล่านั้น
ดังนั้นพวกมันจึงทำใจไม่ได้เอง ใครควบคุมเส้นวิญญาณเหล่านี้ได้ สัญชาตญาณของพวกมันก็ยอมรับว่าคนนั้นคือเจ้า และเพื่อท่านเจ้า พวกมันยอมบูชายัญได้ทุกอย่าง รวมถึงชีวิต
เย่อวิ๋นเฟยโบกมือให้สรรพชีวิตเหล่านั้นลุกขึ้น แล้วถอนค่ายกลทั้งหมด จากนั้นจึงลำเลียงสรรพชีวิตรอบด้านทั้งหมดเข้าไปยังหอเงามายา
สรรพชีวิตเหล่านี้บางส่วนเป็นของแดนปฐมมหาวนา ส่วนอีกมากมายก็มาจากสมาชิกของอำนาจต่าง ๆ ในแต่ละห้วงว่างภายในมหาสมุทรห้วงจินต์ว่าง
เผ่าวิญญาณนั้นเดินทางไปทั่วมหาสมุทรห้วงจินต์ว่าง คราใดที่พบสรรพชีวิตที่สะดุดตา ก็มักจะยึดมันเป็นทาสติดตามไว้ข้างกาย
และเย่อวิ๋นเฟยก็รู้จากความทรงจำของเผ่าวิญญาณนั้นว่า มันได้ควบคุมหรือก่อตั้งอำนาจไว้ในหลายภพ โดยผู้นำระดับสูงของอำนาจเหล่านั้นล้วนเป็นทาสของมันทั้งสิ้น