"เขาจริง ๆ ต้องระเบิดตัวเองแล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า ตนก็มองออกเช่นกัน
คำพูดของผู้อาวุโสฮุ่นกับเย่อวิ๋นเฟยเพิ่งจบลง ระเบิดขึ้นอึกใหญ่ พลังวิญญาณสยองขวัญไร้เทียมก็พวยพุ่งออกมาจากร่างของเผ่าวิญญาณนั้นโดยตรง สั่นสะเทือนร่างกายของมันจนแตกกระจายเป็นสี่ทิศ
ร่างกายของเผ่าวิญญาณโดยแท้คือร่างวิญญาณ เห็นได้ว่าเศษร่างวิญญาณนับไม่ถ้วนกระเด็นกระจายไปทุกทิศทาง พลังระเบิดสยองขวานทำให้อากาศธาตุรอบด้านพังทลายลงไม่หยุด
"เศษร่างวิญญาณเหล่านี้สำหรับข้าช่างเป็นสิริวัตถุชั้นเลิศ"
หวงซางมองเศษร่างวิญญาณที่กระจายเต็มฟ้าก็ไม่อาจกลืนน้ำลายลงคอ
"ท่านฮวัง เจ้าก็กลืนกินร่างของมันไปส่วนหนึ่งซะเถิด"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวกับหวงซาง
"งั้นข้าก็ไม่อ้อมค้อมแล้ว"
หวงซางได้ฟังดังนั้นก็ทันทีบำเพ็ญวิชานักบำเพ็ญปีศาจ เริ่มกลืนกินเศษร่างวิญญาณที่เผ่าวิญญาณนั้นทิ้งไว้
ขณะเดียวกันดาวฤกษ์พลังวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟยก็กำลังกลืนกินเศษร่างวิญญาณที่กระจายอยู่ทั่วอากาศธาตุนี้ไม่หยุด
"เมื่อครู่ข้าสำรึกได้ว่ามีเศษร่างวิญญาณขนาดใหญ่ก้อนหนึ่ง พลันพุ่งหนีไปทางนั้น อากาศธาตุทางนั้นมีคลื่นเบาบางมาก แต่ข้าก็จับได้ทันเวลา
ข้าสงสัยว่ามันระเบิดตัวเองก็เพื่อรักษาร่างไว้ส่วนหนึ่ง แล้วหนีไปในความปั่นป่วน"
ขณะนั้นเองผู้อาวุโสฮุ่นก็เปิดปากกล่าว
เย่อวิ๋นเฟยได้ฟังก็ทันท่วงทีเปล่งสายตาไปทางนั้น พลังวิญญาณก็แผ่ความรู้สึกไปอย่างกว้างใหญ่
จริงตามคาด พบว่ามีเศษร่างวิญญาณเพิ่งหนีไป แถมเป็นเศษขนาดค่อนข้างใหญ่
"เจ้าเฝ้าดูเถิด เปิ่นเฒ่าบำเพ็ญมายาวนานหลายปี ลำบากตรากตรำมาจนได้ภูมิและพลังเช่นวันนี้ คิดว่าจะได้กลับคืนสู่ภูตแดนวิญญาณอย่างภาคภูมิ แต่บัดนี้ทุกสิ่งกลับพินาศในมือเจ้าหมดสิ้น
เจ้าเฝ้าดูเถิด ไม่ว่าเจ้าจะเป็นบุตรชนชั้นสูงตระกูลใดในแดนวิญญาณ ที่เจ้าลงมือกับเปิ่นเฒ่า เปิ่นเฒ่าจะไม่ยอมปล่อยไปเด็ดขาด วันหนึ่งเปิ่นเฒ่าต้องแก้แค้นวันนี้ให้จงได้"
ทันใดนั้นเสียงคำรามแค้นเคืองถึงขีดสุดก็ดังขึ้น
พลังวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟยทันทีแผ่ความรู้สึกไป พบว่าเสียงนี้เปล่งมาจากเศษร่างวิญญาณขนาดค่อนข้างเล็กก้อนหนึ่ง