เย่อวิ๋นเฟยกำหมัดสำแดงหมัดเทพทลายของเทพมารพลังมหาศาล ชกไปข้างหน้าหนึ่งหมัด พลังกายสยดสยองในร่างทะลักออกมา ฉีกกระชากห้วงอวกาศเบื้องหน้าอย่างบ้าคลั่ง รวมถึงมีดเล่มเล็กสีดำสนิทนั้นด้วย
เสียงช่างดังก้อง มีดเล่มเล็กนั้นระเบิดจนแหลกลาญในทันที แตกเป็นเศษสีดำกระจัดกระจายไปทั่ว
ช่างช่าง...
ไม่ใช่แค่มีดสีดำเล่มนั้น ของวิเศษสีดำอีกห้าหกชิ้นก็ถูกหมัดเดียวของเย่อวิ๋นเฟยทำลายจนแหลกเหลวเช่นกัน
“เป็นไปได้อย่างไร!”
มหาเทพชั้นที่แปดผู้นั้นตกตะลึง ของวิเศษเหล่านี้ของเขาแม้ภายนอกจะล่องลอยราวกับทำจากกระดาษเผา แต่โดยแท้แล้วล้วนใช้วัสดุชั้นเลิศ แข็งแกร่งเหนียวหนึบยิ่ง บัดนี้กลับถูกคนอื่นใช้หมัดเดียวทำลายจนราบคาบ เป็นสิ่งที่เหลือเชื่อเหลือเกิน
“เด็กน้อยแซ่เย่ เจ้ามีฝีมือจริงๆ อยู่บ้าง
แต่อย่าคิดว่าเพียงเท่านี้แล้วเจ้าจะชนะข้าได้ ยังง่ายอยู่นัก”
องค์เทพผู้ปกครองชั้นที่แปดทั้งตกใจทั้งโกรธแค้น ตะโกนด่าด้วยเสียงดังกึกก้อง
“จะชนะเจ้าน่ะ ง่ายดายยิ่งกว่าอะไร
เมื่อครู่ข้าเพียงแค่อยากลองฝีมือกับเจ้าเท่านั้น”
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มเย็น ทันใดนั้นก็ฝึกวิชาอ่านใจและมหาวิชาภาชนะวิญญาณ อาวุธพลังวิญญาณกว่าสองพันเจ็ดร้อยชนิดปรากฏขึ้นพร้อมกัน บุกทะลวงเข้าไปในทะเลวิญญาณของมหาเทพชั้นที่แปดแห่งมหาปรโลกนี้ทันที
อาวุธพลังวิญญาณกว่าสองพันเจ็ดร้อยชนิดประสานกับวิชาอ่านใจ พลังอำนาจช่างน่าพรึงกลัวนัก องค์เทพผู้ปกครองชั้นที่แปดไม่รู้ว่าควรป้องกันอย่างไร ในพริบตายืนตัวแข็งอยู่ที่นั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน เคลื่อนไหวไม่ได้อีกต่อไป ปากคำรามออกมาเป็นเสียงกรีดร้องอันดุร้าย
เย่อวิ๋นเฟยยืนมือออกคว้า ด้วยความเร็วน่าตกตะลึงคว้าองค์เทพผู้ปกครองชั้นที่แปดนี้ไว้ในอุ้งมือได้ในพริบตา
“อย่างไรล่ะ ข้าบอกว่าจะชนะเจ้าง่ายนัก ใช่หรือไม่”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็น
เมื่อครู่เย่อวิ๋นเฟยเพียงอยากทดสอบว่าพลังเทวฤทธิ์ของตนแข็งแกร่งเพียงใด จึงมิได้ฝึกวิชาอื่นใด
“เป็นไปไม่ได้!”