"ถึงเวลาแล้วที่ชาวโลกจะได้ประจักษ์อีกครั้ง ว่าอะไรคือบารมีของยอดคนอันดับหนึ่งแห่งดินแดนเทียนสิง!"
ท่านเต๋าเสวียนหลง ประสานมือไว้ด้านหลัง ลอยเด่นอยู่กลางนภา อาภรณ์ปลิวสะบัดต้องพลังวิญญาณ ดูองอาจทะเยอทะยาน เปี่ยมด้วยบารมีอย่างไร้ขอบเขต หลงระเริงในความยิ่งใหญ่ของตน
อันที่จริง เขาก็มีสิทธิ์ที่จะมั่นใจเช่นนั้น เพราะในอดีต ณ ดินแดนเทียนสิง เขาคือผู้พิชิตไร้คู่ต่อสู้ทั่วทั้งดินแดน!
"เรากลับไปยังที่ตั้งเดิมของสำนักจื่อเวย์ก่อนเถิด"
เย่อวิ๋นเฟย ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น
"กลับไปที่ตั้งเดิมของสำนักจื่อเวย์ทำไมหรือ?
เอาเถิด เจ้าว่าอย่างไรก็ว่าตามนั้น"
เต๋อจ้านอวิ๋นหลง ฟังคำของเย่อวิ๋นเฟยแล้ว ตอนแรกชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วย
เขารู้ดีว่า หากไม่ใช่เพราะเย่อวิ๋นเฟยยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ พลังของเขาคงไม่ฟื้นคืนกลับมาได้รวดเร็วเช่นนี้ ทำให้เขารู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง จึงคล้อยตามความประสงค์ของเย่อวิ๋นเฟย
ดังนั้น เย่อวิ๋นเฟยจึงนำเรือเหาะสีเขียวมรกตออกมา แล้วร่วมกับเต๋อจ้านอวิ๋นหลง นั่งเข้าไปในเรือเหาะ มุ่งหน้ากลับไปยังที่ตั้งเดิมของสำนักจื่อเวย์
หนึ่งวันต่อมา ทั้งสองก็กลับมาถึงที่ตั้งเดิมของสำนักจื่อเวย์
ยืนอยู่เหนือที่ตั้งเดิมของสำนักจื่อเวย์ มองลงไปยังแนวเทือกเขาที่ปรักหักพังเบื้องล่าง สีหน้าของเย่อวิ๋นเฟยเย็นชาอย่างที่สุด
ครั้งก่อน เย่อวิ๋นเฟยได้ลงมือบูรณะแนวเทือกเขานี้ และวางค่ายกลปฐพีไว้ใต้ดินเป็นจำนวนมาก เพื่อรวบรวมปฐพีปราณ
แต่บัดนี้ แนวเทือกเขานี้กลับถูกทำลายอีกครั้ง ค่ายกลปฐพีและมังกรธรณีใต้ดินทั้งหมดถูกทำลายจนแหลกละเอียด กลายเป็นซากปรักหักพังที่ไร้ซึ่งชีวิตชีวาโดยสิ้นเชิง รอยแยกของแผ่นดินจำนวนมากทอดยาวกระจายทั่วแนวเทือกเขาที่ปรักหักพังนี้
"ดีมาก
ต้องเป็นฝีมือของอาจารย์หวงกงนั้นเป็นแน่
ข้าจะไปหาเขาคิดบัญชีให้ได้"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา
"เจ้าต้องการจะบูรณะสำนักจื่อเวย์ขึ้นมาใหม่หรือ?"
เต๋อจ้านอวิ๋นหลง ยืนอยู่ข้างกายเย่อวิ๋นเฟย พอเดาเจตนาของเย่อวิ๋นเฟยได้คร่าว ๆ