“เกิดอะไรขึ้น!”
ผู้อาวุโสจินกวาดสายตาเย็นเฉียบมาจับที่เย่อวิ๋นเฟย ม่านพลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ปกคลุมทั่วห้องโถงในพริบตา เหล่าศิษย์ต่างรู้สึกกายหนักอึ้ง อกสั่นขวัญหนี
“ผู้อาวุโสจิน ไอ้เด็กนี่มีแค่สิบแดนถ้ำสวรรค์ แต่มันดันมารับภารกิจไปคนเดียวสี่สิบรายการ!”
“ใช่แล้ว! วันนี้ห้องโถงชั้นสองประกาศภารกิจออกมาก็น้อยอยู่แล้ว เกือบถูกมันรับไปหมดแต่เพียงผู้เดียว!”
ศิษย์พากันชี้หน้าต่อว่าเย่อวิ๋นเฟย
“โอ้? หนุ่มน้อย เจ้าหน้าใหม่เอี่ยม คงจะเพิ่งเข้าเป็นศิษย์ระดับล่างสินะ โดยทั่วไปแล้ว ภารกิจในห้องโถงชั้นหนึ่ง ยากพอเหมาะกับศิษย์ระดับล่าง ส่วนภารกิจห้องโถงชั้นสอง เหมาะกับศิษย์ระดับกลาง ด้วยกำลังของเจ้าแล้ว จะทำภารกิจในห้องโถงชั้นสองให้ลุล่วงถึงสี่สิบรายการ เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่ข้าจะเห็นว่าเจ้าเป็นศิษย์ใหม่ และเป็นผู้กระทำผิดครั้งแรก จะไม่เอาความในครั้งนี้ เอาล่ะ เอาภารกิจพวกนั้นคืนมาเสีย”
ผู้อาวุโสจินกวาดตามองเย่อวิ๋นเฟยแวบหนึ่งแล้วเอ่ยเรียบๆ
“ผู้อาวุโสจินขอรับ ข้าขอถามว่า สถาบันได้กำหนดไว้ว่า ศิษย์ระดับล่างห้ามรับภารกิจของชั้นที่สองหรือไม่” เย่อวิ๋นเฟยถาม
“ไม่มี” ผู้อาวุโสจินคาดไม่ถึงว่าศิษย์ใหม่ตรงหน้าตน เมื่อเผชิญแรงกดดันของตน กลับนิ่งสงบประหนึ่งไร้แรงกดดันแม้แต่น้อย
“สถาบันได้กำหนดจำกัดจำนวนภารกิจที่ศิษย์จะรับได้หรือไม่” เย่อวิ๋นเฟยถามอีก
“ก็ไม่มีเช่นกัน จำนวนภารกิจที่ศิษย์จะรับได้นั้น ล้วนขึ้นอยู่กับสภาพการณ์ของตน จะตัดสินใจเอง” ผู้อาวุโสจินชะงักไปแล้วตอบ
“เช่นนั้น ข้าก็ดูจะมิได้ละเมิดกฎของสถาบันเลย ผู้อาวุโสจิน ท่านจะเอาความอะไรกับข้ากันเล่า” เย่อวิ๋นเฟยถามเรียบๆ
กฎระเบียบต่างๆ ของสถาบัน ล้วนบันทึกไว้ในป้ายประจำตัวตน เย่อวิ๋นเฟยได้อ่านจนหมดแล้วตั้งแต่แรก