หลังจากยานเหาะของเย่อวิ๋นเฟยออกจากทะเลทรายฮาลาได้ครู่หนึ่ง
ก็มียานเหาะอีกลำหนึ่งพุ่งมาอย่างรวดเร็ว หยุดเหนือจุดที่เย่อวิ๋นเฟยเพิ่งสังหารอูฐอสูรสิบห้าตัว
“ดูเหมือนพวกมันจะลงมือแล้ว อูฐอสูรปกติจะอยู่รวมกันเป็นฝูงสิบกว่าตัว เป็นไปได้หรือไม่ว่าพวกมันทำภารกิจนี้สำเร็จแล้ว?”
ศิษย์ห้าคนเดินออกมาจากยานเหาะ มองลงไปยังรอยเลือดที่ใกล้จะถูกทรายเหลืองกลบฝัง เอ่ยด้วยความตกตะลึง
“ดูท่า พลังต่อสู้ของพวกมันสองคนจะไม่ธรรมดา”
ศิษย์คนหนึ่งกล่าว
“สำหรับพวกเรา ก็แค่มดปลวกสองตัวเท่านั้น
พวกเรารีบตามไปฆ่ามันเสีย จะได้กลับไปรายงานท่านผู้เฒ่าหร่วน”
ศิษย์อีกคนกล่าว
“ภารกิจที่พวกมันรับไป พวกเราล้วนรู้หมด
พวกมันจะไปที่ใด พวกเราก็รู้หมดแล้ว วางใจเถิด พวกมันหนีไม่พ้นดอก
ตามไป!”
ศิษย์คนหนึ่งหัวเราะ
จากนั้น ศิษย์ทั้งห้ากลับเข้าไปในยานเหาะ ไล่ตามยานเหาะของเย่อวิ๋นเฟยไป
เมื่อยานเหาะของศิษย์ทั้งห้าจากไปแล้ว
ก็มียานเหาะสีดำลำหนึ่ง ปรากฏขึ้นเหนือทะเลทรายผืนนี้ราวกับวิญญาณ
“เย่อวิ๋นเฟยออกจากทะเลทรายฮาลาไปแล้ว
ส่งข่าวออกไป จัดกำลังคน ล้อมจับสกัด!”
ในยานเหาะ บุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งกล่าวด้วยเสียงทุ้ม
ฟิ้ว!
ยานเหาะลำนี้สั่นไหวน้อย ๆ จากนั้นพุ่งไกลออกไปในพริบตา
หลายวันต่อมา
เย่อวิ๋นเฟยและนักพรตต้าตี้เดินทางด้วยความเร็วสูงสุด รุดไปยังจุดหมายต่าง ๆ ทีละแห่ง ๆ
ภารกิจที่เย่อวิ๋นเฟยรับมา เป้าหมายที่ต้องจัดการ ทรงพลังที่สุดก็เพียงขั้นแก่นปราณน้อยระยะปลาย
สำหรับเย่อวิ๋นเฟยแล้ว ไม่มีความยากลำบากและท้าทายใด ๆ ทั้งสิ้น!
กล่าวได้ว่า เวลาส่วนใหญ่ของเย่อวิ๋นเฟยและนักพรตต้าตี้หมดไปกับการเดินทาง
เมื่อถึงจุดหมาย เย่อวิ๋นเฟยเป็นฝ่ายลงมือ แทบจะทุกครั้งสำเร็จภารกิจภายในพริบตา
ยานเหาะที่ทังปั๋วมอบให้ ทำให้เย่อวิ๋นเฟยค่อนข้างพอใจ เมื่อเดินเครื่องเต็มกำลัง บางครั้งครึ่งวันก็ถึงจุดหมายถัดไปได้
ห้าวันต่อมา
แคว้นเป่ยหวง แคว้นจ้าว