ปัง!
เย่อวิ๋นเฟยไม่หลบไม่เลี่ยง ชกหมัดหนึ่งออกไป รับมือตรง ๆ
ชั่วขณะนั้น พลังกายภายในร่างของเย่อวิ๋นเฟยปลดปล่อยออกมาอย่างไม่เหลือซาก หลั่งไหลเพิ่มพูนสู่กำปั้น ทองแท้ฮวงเต้า เขาแม่เหล็กดำ พลังหนักเหลืองดำมหาศาลทั้งหมดปรากฏขึ้น ในชั่วพริบตา มายาภาพต่าง ๆ เบ่งบานออกจากกำปั้น
หมัดนี้แทบจะเป็นการแสดงพลังกายทั้งหมดที่เย่อวิ๋นเฟยมีในตอนนี้!
พร้อมกันนั้น หมัดนี้ก็ใช้หมัดผนึกมารสิบเท่า ถึงแม้จะไม่กระตุ้นการเพิ่มสิบเท่า แต่พลังที่เกิดขึ้นก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อย
ปัง!
กำปั้นของเย่อวิ๋นเฟยปะทะกับฝ่ามือยักษ์ของจอมมารนั้น ราวกับภูเขาศักดิ์สิทธิ์สองลูกชนกัน พลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งนักแผ่กระจายไปทั่ว มิติราวกับจะถล่มทลาย ฟ้าดินราวกับจะพลิกคว่ำ
ปัง ปัง...
หลังจากหมัดแรก เย่อวิ๋นเฟยบุกโจมตีเอง กำปั้นขวาชกออกมาอย่างต่อเนื่อง ทุกหมัดล้วนเป็นหมัดผนึกมารสิบเท่า
"ข้าไม่เชื่อ!
เด็กมนุษย์ธรรมดา ๆ กลับสามารถต่อสู้กับข้าได้อย่างสูสี!"
จอมมารนั้นรู้สึกถึงความอัปยศอดสูอย่างใหญ่หลวง คำรามและพุ่งเข้ามา ชูกำปั้นมารทั้งสองข้าง ต่อสู้กับเย่อวิ๋นเฟยอย่างสูสี
เผ่ามารมักภาคภูมิใจในพลังกายอันแข็งแกร่ง มองมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอและต่ำต้อย บัดนี้กลับมีเด็กหนุ่มรุ่นหลังของมนุษย์เพียงลำพังใช้พลังกายต่อกรกับเขาได้อย่างสูสี เขาจะยอมรับได้อย่างไร
ปัง ๆ ๆ...
ในชั่วพริบตา ทั้งสองฝ่ายต่อยกันไปกว่าสิบหมัด สั่นสะเทือนจนโลกทั้งใบราวกับสั่นเทิ้ม มิติถูกฉีกขาดไม่หยุด รอยแยกมิติสีดำสนิทจำนวนมากเต็มไปทั่วบริเวณโดยรอบ
เพียงแต่ มิติของโลกนี้ดูเหมือนจะมีความสามารถในการฟื้นฟูตนเองอย่างรวดเร็ว ในชั่วพริบตา รอยแยกมิติเหล่านั้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
"เจ้าหนู ข้าจะให้เจ้าตาย!"
จอมมารนั้นยิ่งสู้ยิ่งโกรธ คำรามไม่ขาดปาก