มองไปแต่ไกล เห็นเพียงกฎแห่งเซียนอันเจิดจ้าพร่างพราวมากมายพันรอบกายของซูชิงลั่ว เปล่งประกายให้หล่อนดูศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนัก ดั่งเทพธิดาลงมาจากสรวงสวรรค์
การทะลวงขั้นครั้งนี้ หล่อนจะกลายเป็นเซียนปฐพี!
"ชิงลั่ว ข้าจะส่งทรัพยากรอีกชุดเข้าไปให้เจ้า"
"การทะลวงเป็นเซียนปฐพีนั้น ลำบากและยาวนานอยู่ แต่ข้าเชื่อมั่นในตัวเจ้า ครั้งนี้เจ้าจะต้องทะลวงสำเร็จแน่นอน!"
เสียงหนึ่งทุ้มต่ำแต่ผ่อนโยนดังขึ้น ค่อยๆ ลอดเข้าไปในโสตประสาทของซูชิงลั่ว
"ห้วงกาลอวกาศของเรากำลังจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ หลังจากเจ้าทะลวงเป็นเซียนปฐพีแล้ว เจ้าต้องนำพาวังวัฏสงสารของเราหลีกเลี่ยงภัยพิบัติ ภาระบนบ่านั้นหนักหนาเอาการ"
เสียงนั้นเอ่ยต่อไป
แกร่กๆ...
พร้อมกับเสียงนั้น ทรัพยากรการฝึกฝนนานาชนิดร่วงหล่นลงมาจากเบื้องบนไม่ขาดสาย กองรวมอยู่รอบกายของซูชิงลั่ว ดั่งภูเขาน้อยใหญ่
"ท่านบรรพชนวางใจ ข้าเข้าใจแล้ว"
ซูชิงลั่วเอ่ยตอบ
ณ ที่ทำการเดิมของสำนักจื่อเวย เขตเซิ่งโจว ดินแดนเทียนสยง ผืนแผ่นดินเซียนเหิน
เบื้องล่างใต้พิภพลึก ภายในหอเงามายา
เคร้ง!
เย่อวิ๋นเฟยสะบัดมือฟันออกหนึ่งครั้ง เจตจำนงกระบี่อันคลุมเครือปรากฏขึ้น ส่งเสียงอื้ออึง ทำให้ห้วงมิติโดยรอบบิดเบี้ยวไม่หยุด ราวกับทนทานไม่ไหว จะแตกสลายเมื่อไหร่ก็ได้
"ร้อยกระบี่รวมเป็นหนึ่ง!"
เย่อวิ๋นเฟยมองเจตจำนงกระบี่นี้ พึมพำกับตัวเอง
"ยังไม่พอ!"
เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกยังไม่พอใจ
วิชาสรรพกระบี่รวมเป็นหนึ่ง หากแต่ตัวเองฝึกฝนได้เพียงขั้นร้อยกระบี่รวมเป็นหนึ่ง นับเป็นอะไรกัน ยังห่างไกลนัก