“ดูเหมือนว่าวังนั้นจะอยู่ในมหาสมุทรแห่งนี้”
เย่อวิ๋นเฟยพบว่าทิศทางที่ต้นหล่อเลี้ยงวิญญาณในทะเลวิญญาณของเขาชี้นำ คือมหาสมุทรกว้างใหญ่เบื้องหน้านี่เอง
“ผู้อาวุโสหวง รีบลงไปในมหาสมุทรดูเถิด เพียงมุ่งหน้าไปตามทิศทางที่ต้นหล่อเลี้ยงวิญญาณชี้นำก็พอ”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวกับฮวังฉาง
หวงซางร่างแวบหนึ่ง ก็ก้าวเข้าไปในมหาสมุทรกว้างใหญ่ที่คลื่นซัดสะเทือน
จากนั้นเย่อวิ๋นเฟยก็พบว่ากิ่งก้านใบไม้ของต้นหล่อเลี้ยงวิญญาณล้วนชี้ไปยังก้นทะเลจุดหนึ่งของมหาสมุทรนี้
หวงซางเหยียบย้ำผิวน้ำเดินไปในมหาสมุทร ทุกแห่งที่ผ่านไป น้ำทะเลเบื้องหน้าแยกออกเองโดยอัตโนมัติ ก่อเป็นช่องทางว่างเปล่าปราศจากน้ำ ทอดยาวลงสู่ตำแหน่งหนึ่งใต้ก้นทะเล
“พวกข้าผู้เป็นจิ้น ที่ใดที่ไปถึง น้ำและไฟย่อมรุกล้ำไม่ได้ สรรพสิ่งชั่วร้ายย่อมหลบฉากเองโดยอัตโนมัติ สรรพวิญญาณร้ายต่างหวาดกลัวราวกับหวาดกลัวเสือ
ในโลกนี้ ไม่มีมิติอันใดกั้นขวางก้าวย่างของพวกข้าได้อีกต่อไป”
หวงซางกล่าวขึ้นระหว่างเดินอยู่ในน้ำทะเล
“ถ้าอย่างนั้น พวกเจ้าเจี้ยนก็เหมือนกับพวกข้าหนอนไหมมังกรเขาทองมิใช่หรือ ที่สามารถไปมาอย่างอิสระในมิติส่วนใหญ่ของแผ่นดินใต้สวรรค์”
หนอนไหมมังกรเขาทองได้ยินคำพูดของหวงซาง กลับถามด้วยความประหลาดใจ
“จากการรับรู้และการไต่คติของข้า ก็เป็นเช่นนั้นจริง ข้าสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระในมิติพิเศษมากมาย พลังงานและกฎแห่งธรรมชาตินับไม่ถ้วนไม่อาจขัดขวางการเสด็จผ่านของข้าได้”
หวงซางพยักหน้าตอบกล่าว
ในขณะนั้นเอง ที่ชายฝั่งมหาสมุทรนี้ ก็มีพวกเผ่าวิญญาณจำนวนหนึ่งเดินทางมาถึง
“เมื่อครู่ข้าได้ยินเสียงสังหรณ์จากในมหาสมุทร ดูเหมือนจะมีผู้ใดเข้าไปในมหาสมุทรแห่งนี้”
เทพผู้เป็นใหญ่แห่งเผ่าวิญญาณองค์หนึ่งมองมหาสมุทรกว้างใหญ่เบื้องหน้า กล่าวขึ้น
“มหาสมุทรแห่งนี้ย่อมมีคลื่นยักษ์ซัดสะเทือนอยู่ทุกเมื่อ เจ้าได้ยินเสียงสังหรณ์ มีอะไรแปลกประหลาดนักหรือ”
เทพผู้เป็นใหญ่แห่งเผ่าวิญญาณอีกองค์หนึ่งข้าง ๆ มองมหาสมุทรที่คลื่นยักษ์ถล่มทลาย กล่าวขึ้น
“มหาสมุทรนี้ข้าตามหามาแล้ว และหามาหลายรอบด้วย
ไปเถิด ที่นี่ไม่มีสิ่งที่พวกเราตามหาหรอก”
เทพผู้เป็นใหญ่แห่งเผ่าวิญญาณอีกองค์หนึ่งกล่าว