“หรือว่าในพระศาสนสถานนี้จะมีความวิปลาศอะไรซ่อนอยู่?”
บรรดามหาเทพแห่งสำนักจื่อหยางต่างรู้สึกในใจสั่นไหวเมื่อได้ยินดังนั้น คนหนึ่งจึงเอ่ยถามขึ้น
“ย่อมมีความวิปลาศแน่นอน แต่ไม่เกี่ยวกับพวกเจ้าผู้มาจากสำนักอื่น”
มหาเทพแห่งฝ่ายมืดกล่าว
“พวกเราเข้าไป”
มหาเทพทั้งสามแห่งฝ่ายมืดสบตากัน ต่างเห็นความไม่ยอมแพ้ในดวงตาของกันและกัน จากนั้นร่างกะพริบพร้อมกันพุ่งเข้าไปในวังสีดำเบื้องหน้า
“ดูท่าทางพระศาสนสถานที่ว่านี้คงมีสมบัติล้ำค่าหรือโอกาสแห่งโชคชะตาซ่อนอยู่ ครั้นเรามาถึงที่นี่แล้ว โอกาสเช่นนี้หายากยิ่ง ห้ามพลาดเด็ดขาด”
มหาเทพทั้งสามแห่งสำนักจื่อหยางก็สบตากันเช่นกัน คนหนึ่งส่งเสียงสื่อจิตกล่าว
จากนั้นมหาเทพทั้งสามแห่งสำนักจื่อหยางก็พุ่งเข้าไปในวังสีดำเบื้องหน้าตามกันมา
เย่อวิ๋นเฟยเห็นมหาเทพถึงหกคนพุ่งเข้าไป ห่วงว่าลวี่ตานตานจะเกิดอันตราย ร่างจึงกะพริบตามเข้าไปในวังสีดำเบื้องหน้าเช่นกัน
ทันทีเย่อวิ๋นเฟยก็พบว่าตนมาปรากฏอยู่ในโลกที่มืดสนิททั่วทุกสารทิศ ที่น่าสยดสยองที่สุดคือโลกสีดำนี้ไม่เพียงสายตามองไม่เห็น แม้พลังวิญญาณก็ยังสัมผัสได้ไม่กว้างนัก
ด้วยระดับพลังวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟย สัมผัสได้ไกลที่สุดเพียงสองสามพันเมตร
“ภายในวังนี้มีม่านพลังกั้นที่จำกัดการสัมผัสของพลังวิญญาณอย่างน่าสะพรึง”
หนอนไหมมังกรเขาทองกล่าวกับเย่อวิ๋นเฟย
“พวกเราเข้ามาในวังนี้เหมือนกลายเป็นคนตาบอด”