"เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้าดูให้ดี ข้าจะจัดการพวกมันอย่างไร"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ย
สิ้นเสียง
ฟิ้ว!
เย่อวิ๋นเฟยร่างดั่งภูตผี ก้าวเดียวถึงเบื้องหน้าชายฉกรรจ์คนหนึ่ง เกือบชิดหน้า
เย่อวิ๋นเฟยสะบัดกาย ระเบิดพลังมหาศาลออกมา สยบชายฉกรรจ์คนนั้นจนหน้าแดงก่ำ เคลื่อนไหวลำบาก
เพียะ เพียะ...
เย่อวิ๋นเฟยยกฝ่ามือขึ้น ตบลงบนใบหน้าชายฉกรรจ์รัวเร็วปานสายฟ้าหลายสิบฉาด
ใบหน้าทั้งสองข้างของชายฉกรรจ์แทบแตกยับ ฟันหลุดหมดปาก ส่งเสียงร้องโหยหวน
"บุก!"
ชายฉกรรจ์อีกหลายคนกัดฟันกรอด พุ่งเข้ามาพร้อมกัน
เย่อวิ๋นเฟยชูกำปั้น ต่อยรัวต่อเนื่อง
ตูม ตูม...
แต่ละหมัด ซัดชายฉกรรจ์กระเด็น
ชายฉกรรจ์เหล่านี้ ล้วนมีพลังขั้นแก่นปราณน้อยขั้นเล็ก จะทานรับพลังเทวะของเย่อวิ๋นเฟยได้อย่างไร ถูกหมัดของเย่อวิ๋นเฟยเข้าอย่างจัง ล้วนบาดเจ็บสาหัส กระแทกลงบนพื้นไกลออกไป แต่ละคนลุกไม่ขึ้น
"เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้ากลัวหรือไม่"
เย่อวิ๋นเฟยมองไปทางเสวี่ยเอ๋อร์ เกรงว่าภาพนองเลือดจะมากเกินไป จิตใจของเสวี่ยเอ๋อร์รับไม่ไหว
"ข้าไม่กลัว
พวกมันรังแกท่านปู่เป็นประจำ สมควรแล้ว!"
เสวี่ยเอ๋อร์กัดฟันเอ่ย
"เจ้าหนุ่ม เจ้าก่อเรื่องใหญ่แล้ว!"
ชายชราผู้นั้นมีทั้งความซาบซึ้งและความกังวลต่อเย่อวิ๋นเฟย
"เสวี่ยเอ๋อร์ ท่านผู้เฒ่า ไป ข้าเชิญทั้งคู่กินอะไรสักหน่อย"
เย่อวิ๋นเฟยพบว่า ทั้งเสวี่ยเอ๋อร์และชายชราต่างหิวโหย
"ได้!"
เสวี่ยเอ๋อร์ได้ยินว่าจะไปกินอะไร แววตาอดเปล่งประกายขึ้นมาไม่ได้
เย่อวิ๋นเฟยมองเห็นเช่นนั้น ก็อดรู้สึกปวดใจมากไม่ได้
ผู้เฒ่าผู้พิทักษ์เคยนำพาผู้บำเพ็ญแห่งทวีปเทียนเสวียน เอาชนะการรุกรานของกองทัพเผ่าปีศาจโบราณ ปกป้องสิ่งมีชีวิตทั่วทวีปเทียนเสวียนให้รอดพ้นจากการเข่นฆ่า สร้างคุณูปการแก่โลกา สมควรเป็นวีรชนลำดับต้นๆ ของทวีปเทียนเสวียนอย่างแท้จริง