ก็เพราะเหตุผลนี้เอง บรรดาผู้แข็งแกร่งแห่งฝ่ายผู้พิทักษ์ต่างพากันเงียบ ๆ ถอยห่างออกจากเย่อวิ๋นเฟย เพราะหากให้เย่อวิ๋นเฟยใช้พลังอันน่าสะพรึงปราบปรามและผนึกม่านมืดนี้ลง พวกเขาเหล่าผู้แข็งแกร่งก็ไม่จำเป็นต้องรอดออกมาได้ทั้งตัว
“แข็งแกร่งเหลือเกิน! นี่มันเทพนักรบเกราะทองแห่งเทพมารพลังมหาศาล!”
สัตว์ร้ายทั้งสิบเอ็ดตัวนั้นเหลือบเห็นเย่อวิ๋นเฟยแสดงพลังกายอันน่าสยองยิ่ง ทำลายเทพฮุ่นตุ้นแห่งกองทัพพันธมิตรฝ่ายผู้พิทักษ์ทีละตนไปเรื่อย ๆ ต่างหันสายตามองมา แล้วก็จำแนกออกได้ว่าสิ่งที่เย่อวิ๋นเฟยใช้นั้นคือวิชาต้องห้ามชนิดหนึ่งของเทพมารพลังมหาศาล
ในยุคโบราณ เทพมารพลังมหาศาลเคยใช้วิชาต้องห้ามทางกายนี้สร้างความตื่นตะลึงทั่วมหาสมุทรห้วงจินต์ว่างมาแล้ว
ผลที่เย่อวิ๋นเฟยแสดงออกมาในตอนนี้ แม้ยังห่างไกลจากผลที่เทพมารพลังมหาศาลเคยแสดงไว้เมื่อครั้งโบราณ แต่ก็เพียงพอที่จะจัดการเทพฮุ่นตุ้นธรรมดา ๆ เหล่านี้ตรงหน้าได้อยู่แล้ว
“ไม่ดีแล้ว เจ้าตัวดีเย่อวิ๋นเฟยนี่ไม่รู้ได้บำเพ็ญวิชาทางกายอันน่าสะพรึงอะไรมา ตอนนี้เขาไร้เทียมทานบนสมรภูมินี้แล้ว เราทั้งหลายไม่ใช่คู่ต่อสู้ ยังไม่รีบหนีไปเสียก่อนรออะไร”
ขณะนี้เทพฮุ่นตุ้นฝ่ายกองทัพฝ่ายผู้พิทักษ์ต่างตระหนกสั่นขวัญ เมื่อได้เห็นตาเปล่าว่าเย่อวิ๋นเฟยทำลายเทพฮุ่นตุ้นขั้นสมบูรณ์ทีละตน ๆ ไป ก็รู้แล้วว่าการต่อสู้ครั้งนี้ดำเนินต่อไปไม่ได้อีกต่อไป
“พลังกายของท่านชายเย่กลับแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ !”
ผู้อาวุโสพานกับผู้อาวุโสเก่หยุดฝีมือลงพร้อมกัน มองฉากที่เย่อวิ๋นเฟยสังหารเทพฮุ่นตุ้นแห่งกองทัพพันธมิตรฝ่ายผู้พิทักษ์ไม่หยุดไม่ยั้ง ต่างเผยรอยยิ้มขมขื่น รู้สึกตื่นตะลึงสุดขีด
“เจ้าคนนี้น่ะ ทำไมทุกครั้งที่ฝ่ายเปิ่นกวนพลังก้าวขึ้นสักนิด คิดว่าจะไล่ตามให้ทันเข้าได้แล้ว เจ้านี่กลับแผดเผยพลังอันบิดเบี้ยวยิ่งกว่าเดิมออกมาเสียทุกที”
ลวี่ตานตานผู้แปลงร่างเป็นนกหงส์ดำหันคอมองไปยังเย่อวิ๋นเฟย แล้วเอ่ยเบา ๆ ด้วยเสียงที่หาใครภายนอกจะได้ยินไม่
ขณะนี้บนสมรภูมิ เทพฮุ่นตุ้นทั้งสองฝ่ายต่างถูกพลังกายอันน่าสะพรึงของเย่อวิ๋นเฟยสะเทือนใจจนสิ้นสติ
“โจวต้วนเทียน! ยังจะหนีไปไหน!”