“ไป เรากลับไปรายงานหัวหน้าทั้งหลาย ให้พวกเขามารับมือเจ้าเด็กนี่!”
ทันใดนั้น ชายฉกรรจ์ที่เป็นหัวหน้ากลับตัวก็วิ่งหนี
โจรทรายอีกสองคนที่อยู่ในขั้นรวมจิตแท้ขั้นปลายก็พลันหันหลังวิ่งตามไปอย่างสุดชีวิต
ทว่า ความเร็วของพวกมันจะเทียบเย่อวิ๋นเฟยได้อย่างไร
ฟิ้ว!
เย่อวิ๋นเฟยกระตุ้นเสื้อคลุมเทียนอิ่ง พุ่งกายก้าวเดียวก็ตามทันโจรทรายคนหนึ่ง ไม่ทันที่โจรทรายผู้นั้นจะได้สติ ก็ถูกหมัดหนึ่งซัดใส่ กระแทกกายกลายเป็นผุยผงในบัดดล
ฟิ้ว!
เย่อวิ๋นเฟยก้าวต่ออีกหนึ่งก้าว ไล่ตามโจรทรายอีกคน หมัดเดียวทำให้มันระเบิดเป็นไอหมอกโลหิต
ฟิ้ว!
เย่อวิ๋นเฟยกางวิชาตัวเบา ชั่วพริบตาก็ปราดถึงเบื้องหน้าโจรทรายคนสุดท้าย ขวางเส้นทางหนีของมัน
โจรทรายคนสุดท้าย แน่นอนว่าเป็นชายฉกรรจ์ที่เป็นหัวหน้านั่นเอง
“เจ้าหนีไม่พ้นหรอก
บอกมา เถ้าถ้ำเฮยเฟิงของพวกเจ้าอยู่ที่ใดกันแน่”
เย่อวิ๋นเฟยเอามือไขว้หลัง เอ่ยถามเรียบๆ พลางยิ้มเยาะมองชายฉกรรจ์
“ไอ้เด็กเวร ข้าสู้ตายกับเจ้าก็ได้!”
ชายฉกรรจ์ทั้งตกใจทั้งเดือดดาล แผดเสียงคำราม ปราณวิญญาณทั่วร่างพลุ่งพล่านระเบิดออกมา มือทั้งสองกุมดาบเหล็กใหญ่หนักอึ้ง ขบฟันกรอดฟาดฟันใส่เย่อวิ๋นเฟย
ตูม!
เย่อวิ๋นเฟยไม่หลบไม่หลีก หมัดหนึ่งสวนกลับ พลังหมัดเกรี้ยวกราดถาโถมบดขยี้ไปเบื้องหน้า
เคร้ง!
เสียงโลหะแตกกระจายดังกังวานใส ดาบเหล็กใหญ่ปะทะกับหมัดของเย่อวิ๋นเฟย แตกกระจายคามือ เหลือไว้เพียงด้ามดาบที่โจรทรายกำไว้
ผัวะ!
เย่อวิ๋นเฟยตวัดมือ ฝ่ามือหนึ่งฟาดชายฉกรรจ์จนกระเด็นลอยละลิ่ว
ฉึบ!
กริชดำสนิทเล่มหนึ่งจ่ออยู่ที่ลำคอของชายฉกรรจ์อย่างกะทันหัน
“อย่าฆ่าข้าเลย! เจ้าอยากถามอะไร ข้าจะบอกให้หมด!”