“นี่คือมรดกตกทอดของราชวงศ์จินหลุนโบราณ!”
มีผู้หนึ่งจำวิชาที่เย่อวิ๋นเฟยแสดงออกมาได้ทันที ตะโกนออกมาด้วยความตกตะลึง
“เจ้าหนู หายไปจากหน้าข้าซะ!”
ชายหัวล้านอ้วนกลมคนหนึ่งยืนบนไม้ปลาแล้วม้วนตัวพุ่งไปข้างหน้า เมื่อเห็นเย่อวิ๋นเฟยก็ยกฝ่ามือขึ้นทันที ฟาดลงมาหนึ่งฝ่ามือ
รอยฝ่ามือสีทองเปล่งประกายปรากฏขึ้นโดยตรง ขยายใหญ่ขึ้นไม่หยุด พร้อมพลังงานสยองขวัญปราบปรามลงมายังเย่อวิ๋นเฟย
ตรงกลางรอยฝ่ามือนั้น พระพุทธเจ้าโบราณนับไม่ถ้วนผุดขึ้นมา องค์พระแต่ละองค์ต่างสวดมนต์เป็นภาษาโบราณแปลกหู ก่อตัวเป็นเสียงประสานมหึมา บีบคั้นจิตวิญญาณผู้พบเห็นอย่างใหญ่หลวง
“ท่านชายเย่ ระวังด้วย! นั่นดูเหมือนฝ่ามือพญาวชิระรูไลแห่งสำนักพุทธ สามารถสู้ข้ามภูมิได้”
ประมุขสำนักกู่ไห่ด้านหลังรีบส่งเสียงสื่อจิตบอกเย่อวิ๋นเฟย
แท้จริงประมุขสำนักกู่ไห่ตั้งใจจะนำพรรคพวกตามหลังเย่อวิ๋นเฟยไปช่วยชิงกระบี่ยาวเล่มนั้น แต่เย่อวิ๋นเฟยรู้ว่าคนสำนักกู่ไห่ช่วยอะไรตนไม่ได้ จึงบอกให้ถอยห่างออกไปเป็นระยะใหญ่ล่วงหน้า เพื่อกันความสูญเสีย
เย่อวิ๋นเฟยหมัดหนึ่งกระแทกออกไป สะเทือนรอยฝ่ามือพญาวชิระรูไลนั้นกระเด็นถอยไปโดยตรง
“เจ้าหนู ถึงมีฝีมืออยู่บ้าง กล้าแข็งขืนรับฝ่ามือพญาวชิระรูไลของข้า!”
ชายหัวล้านอ้วนนั้นตกใจและโกรธจัด ส่งเสียงโหวหนึ่งคราง ไม้ปลาที่เหยียบอยู่ใต้เท้าพุ่งขึ้นสู่อากาศ ขยายใหญ่ขึ้นต่อเนื่อง ดังเสียงเคาะดังกึกก้องเป็นระลอก ปราบปรามลงมายังเย่อวิ๋นเฟย
แต่วิชาตัวเบาของเย่อวิ๋นเฟยเร็วเกินคำบรรยาย แค่ชั่วพริบตาก็พุ่งทะยานไปข้างหน้าแล้ว ทิ้งระยะห่างจากชายหัวล้านอ้วนนั้นไปไกล
“ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าข้าอยากชิงกระบี่ยาวเล่มนั้นมาไว้ในมือ คงต้องสละหุ่นเชิดไปบ้างแล้ว”
เย่อวิ๋นเฟยเห็นว่าสถานการณ์วุ่นวายเกินไป ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น มหาเทพทั้งสิบกว่านั้นเปรียบดั่งสิบกว่าลูกเขาเทพม้วนตัวพุ่งไปข้างหน้า ไม่มีสิ่งใดขัดขวางได้
เย่อวิ๋นเฟยชี้นิ้วออกไป ธูปหลับใหลหนึ่งเล่มพุ่งขึ้นสู่อากาศ เมื่อจุดติดแล้วก็แผ่ควันละลอย ทันทีที่ปกคลุมบริเวณกว้างใหญ่ทั้งหมด