ในเวลานี้ เย่เทียนเผิงกำลังค่อย ๆ ฟื้นตื่นขึ้นมา
ก่อนหน้านี้เขาบาดเจ็บสาหัสมาก แต่หลังจากรับโอสถวิถีที่เย่อวิ๋นเฟยมอบให้ ร่างกายก็ฟื้นฟูขึ้นเรื่อย ๆ พอมีกำลังขึ้นบ้างแล้ว
“เฟยเอ๋อ เหตุใดจึงเป็นเจ้าที่มางั้นหรือ?!”
เมื่อเย่เทียนเผิงลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือเย่อวิ๋นเฟย ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง
“เฟยเอ๋อ ที่แท้เจ้าก็ถูกพวกมันจับมาด้วยรึ!
ไฉนชะตาของพวกเราพ่อลูกถึงได้อาภัพเพียงนี้ เฟยเอ๋อ เป็นพ่อเองที่ผิดต่อเจ้า”
เย่เทียนเผิงจมดิ่งลงสู่ความโศกเศร้าและสิ้นหวังในบัดดล
เขาคิดว่าเย่อวิ๋นเฟยก็ถูกคนของตระกูลผางจับมาเช่นกัน และขังพวกเขาสองพ่อลูกไว้ด้วยกัน จึงได้พบหน้าบุตรชาย
“ท่านพ่อ ท่านวางใจเถิด ข้ามิได้ถูกพวกมันจับหรอก
ข้ามาช่วยท่านต่างหาก
ตอนนี้ท่านปลอดภัยแล้ว”
เย่อวิ๋นเฟยรีบเอ่ยขึ้น
“อะไรนะ?
เฟยเอ๋อ เจ้ามาช่วยข้ารึ?
นี่เป็นเรื่องจริงหรือ?”
เย่เทียนเผิงตะลึงงัน ค่อนข้างไม่อยากจะเชื่อ
เพราะในใจของเขา ตระกูลผางนั้นแข็งแกร่งเกินไป
เขาคิดว่าเย่อวิ๋นเฟยแม้จะแข็งแกร่งมาก แต่ก็ยังห่างชั้นนักเมื่อเทียบกับตระกูลผาง เพราะตระกูลผางเป็นสัตว์ประหลาดมหึมาในทะเลดาวจักรวาล ไม่อาจต่อกรด้วยกำลังได้
“ท่านพ่อ มันเป็นเรื่องจริงขอรับ
ข้ามาเพื่อช่วยท่านโดยเฉพาะ”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวยิ้ม ๆ
กล่าวจบ เย่อวิ๋นเฟยก็พุ่งตัวอย่างรวดเร็ววูบหนึ่ง แล้วพุ่งกลับมาอีกครั้ง โยนชายชราสองคนลงตรงหน้าเย่เทียนเผิง นั่นก็คือผางตี๋และผางเจี้ยน
ก่อนหน้านี้ ผางตี๋และผางเจี้ยนสองคนนำกำลังคนของตระกูลผางไปยังหมู่ดาวเสวียนหวงเพื่อจับกุมสองพ่อลูกเย่เทียนเผิง
ต่อมา ผางตี๋พาเย่เทียนเผิงออกเดินทางล่วงหน้า ส่วนผางเจี้ยนยังคงอยู่ต่อเพื่อนำคนไล่จับเย่อวิ๋นเฟย
ผลคือผางเจี้ยนตกมาอยู่ในเงื้อมมือของเย่อวิ๋นเฟย
ตอนนี้ผางตี๋ก็ตกมาอยู่ในเงื้อมมือของเย่อวิ๋นเฟยเช่นกัน
“ก็พวกมันนี่แหละ!”
เย่เทียนเผิงเห็นผางตี๋และผางเจี้ยนก็ร้องขึ้นมาทันที
โดยเฉพาะผางตี๋ ช่วงเวลานี้มา เย่เทียนเผิงถูกผางตี๋ทรมานมามิใช่น้อย