บรรดาสี่ห้าร้อยคนเหล่านี้ถูกคุมขังอยู่ในคุกใต้ดินของดาวอิ๋นเสีย ผู้ที่ใช้เวลาน้อยที่สุดก็เจ็ดแปดสิบปีแล้ว
ในจำนวนนั้นมีบางส่วนถูกคุมขังนานหลายร้อยปี
บัดนี้จู่ ๆ ก็ออกจากคุกใต้ดินนั้น และฟื้นคืนอิสรภาพ สำหรับพวกเขาแล้ว ความตื่นเต้นยากจะหาคำใดมาบรรยาย
"คุณชาย ขอบพระคุณมหาเมตตาที่ช่วยเหลือ!"
ชายชราผมขาวโพลนก้าวมาข้างหน้า โค้งคำนับเย่อวิ๋นเฟยอย่างสุดซึ้ง
เขาคือผู้ที่ร้องขอให้เย่อวิ๋นเฟยช่วยเหลือเป็นคนแรก
"ขอบพระคุณคุณชายที่ช่วยชีวิต!"
คนอื่น ๆ ทั้งหมดก็พร้อมใจกันคำนับเย่อวิ๋นเฟย และเปล่งเสียงขึ้นพร้อมกัน
"ทุกท่านไม่ต้องเกรงใจ"
เย่อวิ๋นเฟยโบกมือ
"ทุกท่าน ถัดจากนี้ พวกท่านอยากไปที่ใด มีแผนการอะไรบ้าง?"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยถามขึ้นทันที
"แผนการอะไร..."
คนเหล่านั้นฟังคำพูดของเย่อวิ๋นเฟยแล้วอดสะท้านใจไม่ได้ จากนั้นก็เงียบงัน
เพราะว่าคนกลุ่มนี้ส่วนใหญ่ถูกทำลายพลังบำเพ็ญ มีส่วนน้อยที่แม้ไม่ถูกทำลาย แต่ก็ถูกผนึกไว้
ดังนั้น บัดนี้คนสี่ห้าร้อยนี้ล้วนเทียบเท่าสามัญชนไร้พลัง ในห้วงดาราอันกว้างใหญ่ พวกเขาจะไปที่ใดได้เล่า จะมีแผนการอะไรได้
ยิ่งกว่านั้น สำหรับพวกเขา ยังมีปัญหาสาหัสยิ่งกว่า นั่นคือ พอตระกูลผางรู้ข่าวว่าพวกเขาถูกช่วยออกไป ย่อมต้องส่งกำลังคนออกติดตามจับกุมทั่วทุกหนแห่ง!
เพราะพวกเขาคือภัยแฝงของตระกูลผาง!
หากไม่กำจัดพวกเขา ตระกูลผางคงไม่วางใจเป็นแน่!
"คุณชาย ยามนี้พวกเราพลังบำเพ็ญสูญสิ้น ดูเหมือนจะไปไหนไม่ได้แล้ว"
ชายชราผมขาวโพลนถอนหายใจ พลางกล่าวกับเย่อวิ๋นเฟย
"ถูกต้อง คุณชาย ด้วยสภาพยามนี้ของพวกเรา ไม่มีที่ให้ไปอีกแล้ว"
คนอื่น ๆ ต่างก็ซึมเซาห่อเหี่ยว
ชั่วขณะนั้น นักโทษหลายร้อยคนที่เพิ่งออกจากคุกใต้ดินตระกูลผาง ล้วนท้อแท้ถึงขีดสุด
"คุณชาย พลังบำเพ็ญของพวกเราถูกผนึกไว้ ผู้ที่ผนึกพวกเราคือผู้แข็งแกร่งระดับเปิดทะเลของตระกูลผาง ไม่ทราบว่าคุณชายจะช่วยปลดผนึกบนตัวพวกเราได้หรือไม่"
ทันใดนั้น มีคนกว่าสามสิบคนเดินมาตรงหน้าเย่อวิ๋นเฟย จ้องมองเขาด้วยแววตาคาดหวัง แล้วเอ่ยถาม