“รายงาน! ท่านหัวหน้าเผ่าทุกท่าน ท่านผู้ทรงอำนาจแห่งราชวงศ์ทุกท่าน เกิดเรื่องใหญ่แล้ว เย่อวิ๋นเฟยกำลังจับสมาชิกเผ่าวิญญาณของเราไปเป็นทาสไม่หยุด!”
“จนถึงตอนนี้ สมาชิกเผ่าวิญญาณในสำนักงานใหญ่ของเราราวสองในห้าได้กลายเป็นทาสของเขาแล้ว”
ในจังหวะนั้นเอง ผู้นำผู้ภักดีต่อเผ่าวิญญาณคนหนึ่งก็โซซัดโซเซพุ่งเข้ามาในโลกหลักของเผ่าที่หนึ่ง เขามาหยุดตรงหน้าหัวหน้าห้าเผ่าใหญ่และเหล่าผู้แข็งแกร่งแห่งราชวงศ์ ก่อนรายงานด้วยความตื่นตระหนก
“อะไรนะ?”
เมื่อได้ฟังรายงานจากผู้นำผู้ภักดีต่อเผ่าวิญญาณ เหล่าผู้มีอำนาจระดับสูงของห้าเผ่าใหญ่ต่างหน้าถอดสี
เดิมทีพวกเขารอเย่อวิ๋นเฟยอยู่ที่นี่มาตลอด คิดว่าหลังจากเย่อวิ๋นเฟยหลอมรวมวังวิญญาณของเผ่าที่สองแล้ว เขาจะต้องรีบมุ่งหน้ามายังเผ่าที่หนึ่งเพื่อชิงวังวิญญาณของเผ่าที่หนึ่งเป็นอันดับแรก
ทว่าเวลานี้เย่อวิ๋นเฟยกลับกำลังจับสมาชิกเผ่าวิญญาณของพวกเขาไปเป็นทาสจำนวนมาก
“เย่อวิ๋นเฟย ไอ้เดรัจฉานน้อย กล้าดีอย่างไร!”
ผู้แข็งแกร่งแห่งราชวงศ์คนหนึ่งทั้งตกใจทั้งโกรธจนตัวสั่น เอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ
“สมาชิกเผ่าวิญญาณทั้งหมดของเราสี่ในห้าส่วนกลายเป็นทาสของเขาแล้ว หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป สมาชิกส่วนใหญ่ของเผ่าวิญญาณเราก็จะตกเป็นทาสของเขา นี่มันหมายจะตัดรากถอนโคนเผ่าวิญญาณของเรา ควบคุมเผ่าวิญญาณทั้งหมดไว้ในกำมือชัด ๆ!”
ผู้แข็งแกร่งแห่งราชวงศ์อีกคนรู้สึกหนาวเยือกไปทั้งกาย สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาพึมพำออกมา
“เย่อวิ๋นเฟย ไอ้เดรัจฉานน้อย คิดจะควบคุมเผ่าวิญญาณทั้งหมดของเรา ให้เผ่าวิญญาณทุกคนเป็นทาสของมัน ช่างกล้าคิดนัก!”
ผู้แข็งแกร่งแห่งราชวงศ์อีกคนกัดฟันกรอด พลังวิญญาณพลุ่งพล่านรอบกาย ราวกับอยากพุ่งออกไปสู้ตายกับเย่อวิ๋นเฟยเดี๋ยวนั้น