"ข้าจะสู้กับเจ้าให้ตายกันไปข้างหนึ่ง!"
ชายสูงโปร่งคนนั้นพุ่งของวิเศษระดับเทพเปิดฟ้าออกมาหลายชิ้น ก่อนจะถอยร่างอย่างรวดเร็วพร้อมคำรามลั่น
แล้วเขาก็หยิบหอกยาวสีเงินออกมา ยกขึ้นสองมือแล้วเหวี่ยงอย่างคลั่งไคล้
เงาหอกนับไม่ถ้วนผุดขึ้นเต็มฟ้า เหมือนพายุซัดฝนกระหน่ำ กลืนกินอากาศรอบกายของเขาจนสิ้นสุด
วินาทีถัดมา ดังเสียงกระแทกใส ๆ ดังขึ้นหนึ่งครั้ง ทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อเห็นร่างของชายสูงโปร่งถูกลำแสงที่พร่าผ่านมาหนึ่งวูบบั่นออกเป็นสองท่อน
"อ๊ะ บัดซบ!"
ชายสูงโปร่งคำรามอย่างเจ็บปวด
"ทุกท่าน ช่วยข้าด้วย!"
แล้วชายสูงโปร่งที่แหว่งเป็นสองท่อนก็ร้องขอความช่วยเหลืออย่างสุดชีวิต
ฮึ่มฮึ่มฮึ่ม...
เหล่าเทพเปิดฟ้าที่เหลือรอบกายเขาลงมือพร้อมกัน พุ่งของวิเศษออกมาทีละชิ้น ปลดปล่อยการโจมตีพลังงานทีละสาย พุ่งเข้าใส่เรือลำเล็กบนผืนทะเลสีชราธรรมอีกฟาก
ในเวลาเดียวกัน ยังมีเทพเปิดฟ้าอีกหนึ่งคนโยนธงค่ายกลจำนวนมหาศาลออกมา วางค่ายกลขึ้นทีละแห่ง ล้อมรั้งปกป้องชายสูงโปร่งที่แหว่งเป็นสองท่อนนั้นไว้อย่างแน่นหนา
"เราต้องรีบไปเดี๋ยวนี้ ไอ้นั่นน่าสะพรึงเกินไป เราสู้มันไม่ได้หรอก"
ด้วยความร่วมแรงร่วมใจของเหล่าเทพเปิดฟ้าข้าง ๆ ชายวัยกลางคนที่ถูกบั่นเป็นสองท่อนก็ประกอบร่างกายได้สำเร็จ แต่ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ แววตาเต็มไปด้วยความสยอง เขาเอ่ยขึ้นเช่นนั้นแล้วหันหลังหนีทันที
เหล่าเทพเปิดฟ้าที่มาด้วยกันเห็นเช่นนั้นก็ลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนหันหลังจากไปเช่นกัน
"พวกเราก็รีบออกจากที่นี่เถิด ผู้เฒ่านั่นน่าสะพรึงเกินไป เราไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้
ถ้าเมื่อช้า บางทีชีวิตอาจต้องฝังไว้ที่นี่"
สรรพชีวิตรอบ ๆ เห็นเหล่าเทพเปิดฟ้าหนีตาลปัตรเช่นนั้น จะกล้าหยุดพำนักได้อย่างไร ต่างหันหลังหนีตามกันทั้งหมด
"นายท่าน เราจะไปหรือจะพัก?"
หูเมี่ยวถามเย่อวิ๋นเฟย
"แม้แต่เทพเปิดฟ้าชั้นที่สองยังรับหนึ่งเดียวของเขาไม่ได้ พวกเราคงไม่ใช่คู่ต่อสู้เช่นกัน"
เย่อวิ๋นเฟยมองไปยังชายชราผู้ตกปลาบนผืนทะเลสีชราธรรมไกลออกไป คิดตรองชั่วครู่แล้วเอ่ยขึ้น
"ไปเถิด"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวต่อ แล้วหันหลังเดินจากไป